บทที่ 159 ชีวิตกัวอี้นั้นช่างยากลำบาก
“คุณชาย แน่นอนว่าที่ท่านต้องทำคือส่งจินเสวี่ยเอ๋อร์ออกไปโดยเร็วที่สุด!” กัวอี้ไม่รู้ว่าเมิ่งฉีฮ่วนซึ่งปกติมักฉลาดมาก เหตุใดกลับทำท่าเหมือนคนโง่เขลาในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้ได้
“แต่เราตกลงกันแล้วว่าข้าจะหาบ้านให้จินเสวี่ยเอ๋อร์หลังจากวันชุนเฟิง จากนั้นค่อยส่งนางออกไป” เมิ่งฉีฮ่วนมึนงงกับคำพูดของกัวอี้
หลังจากได้ยินเช่นนี้ กัวอี้ก็เงียบไปครู่หนึ่ง
เขาไม่มีภรรยา แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่เข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิง อย่างไรเขาก็อายุมากกว่าเมิ่งฉีฮ่วน ในแง่ของประสบการณ์ชีวิต เขาย่อมมีมากกว่าอีกฝ่าย “เช่นนั้น ตอนนี้ข้าแนะนำว่าคุณชายไม่ต้องทำอะไรเลย ปล่อยให้ฟูเหรินจัดการกับจินเสวี่ยเอ๋อร์ด้วยตัวเอง และเมื่อจำเป็น ท่านก็ต้องยืนหยัดเคียงข้างฟูเหริน!”
เมื่อพูดอย่างนั้น กัวอี้ก็ชี้ไปทางห้องครัว “เช่นปิดห้องครัวเสีย!”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็คิดอย่างรอบคอบและรู้สึกว่ามันถูกต้อง เขาจึงพยักหน้า “เช่นนั้นข้าก็เข้าใจแล้ว ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เจ้าก็สามารถกลับไปก่อนได้”
“…” กัวอี้มีเครื่องหมายคำถามบนใบหน้า “คุณชาย วันนี้ท่านเรียกหาข้ามาด้วยเรื่องนี้รึ?”
“มันไม่สำคัญหรือ?” เมิ่งฉีฮ่วนถาม
“มันก็สำคัญ…” กัวอี้รู้สึกหดหู่เล็กน้อย แต่ก็เตือนเขาว่า “ข้าไม่จำเป็นต้องตรวจสอบภูมิหลังของจินเสวี่ยเอ๋อจริง ๆ หรือ?”
“นางเป็นอนุของพี่ชายร่วมสาบานข้า มีอะไรให้ตร
