นไม่ถูกต้อง เขาก็รู้ว่าควรทำอย่างไร
เมื่อเมิ่งฉีฮ่วนมาถึงบ้านหลี่ หวังเฟิ่งก็กำลังเกลือกกลิ้งไปบนพื้น เมื่อนางเห็นเมิ่งฉีฮ่วน นางก็พุ่งมาข้างหน้าราวกับเห็นฟางช่วยชีวิต “ข้ามีลูกเขยในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นเช่นกัน! ตราบใดที่ลูกเขยของข้าพูด! พวกเจ้าก็ไม่มีสิทธิ์ไล่พวกข้าไป!”
ใครจะรู้ว่าทันทีที่หวังเฟิ่งกอดแขนของเมิ่งฉีฮ่วน ชายหนุ่มก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนและตะโกนออกมาทันที “เจ้ากำลังทำอะไรน่ะ! อย่าหลู่เกียรติข้านะ! อย่าคิดว่าเจ้าแก่แล้วจะทำอะไรก็ได้! ปล่อยข้า!”
ทุกคนตกใจกับท่าทางสะดีดสะดิ้งของเมิ่งฉีฮ่วน รวมถึงหวังเฟิ่งด้วย
“พวกเจ้างุนงงอะไรกันอีกเล่า! รีบขับไล่ครอบครัวนี้ออกไปเสีย! พวกเขายังมีเวลาไปพักผ่อนในเมืองก่อนที่จะมืด!” เมิ่งฉีฮ่วนรีบพูด
