บทที่ 142 พบท่านปู่ซุน
“ข้าไม่ได้พบท่านปู่ซุน” หลี่เยว่หานรู้สึกเหนื่อยและหงุดหงิด “ระหว่างทางข้าพบครอบครัวหลี่ ดังนั้นข้าจึงกลับมา”
หลังจากได้ยินเรื่องนี้ มู่ชวนก็เห็นว่าหลี่เยว่หานหยิบแต่ขวดเกลือกลั่นออกมาและไม่เห็นเนื้อตุ๋น ดังนั้นเขาจึงคาดได้คร่าว ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นจึงเอ่ยปลอบใจ “ตอนอาหญิงกลับไป หาตะกร้ามาใส่สิ่งของต่าง ๆ เถอะขอรับ พอปิดตะกร้าแล้ว พวกเขาก็จะไม่สามารถมองเห็นหรือฉกฉวยของได้”
“อืม” หลี่เยว่หานพยักหน้า เธอเดินไปที่ห้องเก็บผัก
ก่อนที่อากาศจะเย็นลง หลี่เยว่หานได้หมักกะหล่ำปลีดองหนึ่งโหลและทำปลาดองเหล้าไว้ หญิงสาววางแผนที่จะใช้กะหล่ำปลีดองกับปลาดองเหล้าทำมื้อกลางวัน วันนี้เมิ่งฉีฮ่วนไม่อยู่บ้าน เธอจึงมักจะเหม่อลอยอยู่เสมอ และก็ไม่มีกระจิตกระใจที่จะทำอาหารนัก
เถาองุ่นในสวนหลังบ้านเริ่มปกคลุมหลังคาโรงเก็บของแล้ว แต่หลี่เยว่หานไม่กลัวว่าเถาองุ่นจะไม่รอด อย่างไรเถาองุ่นนั้นก็ทนความหนาวเย็นได้ดีมาก ทว่าพริกป่าที่เธอปลูกไว้เหี่ยวเฉาเล็กน้อย และทุกวันนี้พวกตนก็ไม่กล้ารดน้ำเพราะกลัวว่ามันจะถูกแช่แข็งและทำให้รากเสียหาย
ซีอิ๊วเองก็ถูกหมักแล้ว สุราข้าวฟ่างก็ถูกปิดผนึก ส่วนทางน้ำส้มสายชูข้าวยังคงหมักอยู่ ทว่าตอนนี้ไม่มีเนื้อสัตว์ที่จะทำเนื้อตุ๋นในฤดูหนาวแล้ว หลี่เยว่หานหาเรื่องทำเรื่อยเปื่อยอยู่ครู่หนึ่ง
เมื่อผู้คนว่างงาน จึงง่ายที่จะฟุ้งซ่าน
หลังจากทานอาหารกลางวันเสร็จ หลี่เยว่หา
