ไรข้าเลย ข้ารู้สึกจนปัญญาจริง ๆ…”
หลังจากได้ยิน ท่านปู่ซุนก็พยักหน้า “เจ้าเป็นคนดี ไม่แปลกใจเลยที่เสี่ยวเมิ่งจะทุ่มเททำเพื่อเจ้า”
“ทุ่มเท?” หลี่เยว่หานงงงวย “ท่านปู่ซุน ข้าไม่ค่อยเข้าใจที่ท่านกล่าวนักเจ้าค่ะ”
“ในตอนนั้น เจ้าถูกพี่ชายสามคนของบ้านหวังทุบตีจนอยู่ในสภาพปางตายไปแล้วครึ่งหนึ่ง” ท่านปู่ซุนอธิบายอย่างช้า ๆ “ท่านเก้าที่คนในครอบครัวของเจ้าไปตามหา เขาเป็นหัวหน้าของพรรคมัจฉามังกร และเป็นหนี้ชีวิตเสี่ยวเมิ่ง อีกทั้งพี่น้องสามคนของบ้านหวังมักเป็นฝ่ายรุกรานพรรคมัจฉามังกร ดังนั้นท่านเก้าจึงออกไปจัดการชายทั้งสามด้วยตัวเอง”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของหลี่เยว่หานก็เบิกกว้าง
เธอเคยสาบานกับหวังเหอฮวาว่าการตายของสามพี่น้องบ้านหวังไม่เกี่ยวอะไรกับตน แต่นี่…
“แม้ท่านเก้าแห่งพรรคมัจฉามังกรจะเก่งกาจ แต่เขาก็มีศัตรูมากมาย หลังจากเหตุการณ์นั้น ที่อยู่ของท่านเก้าจึงถูกเปิดเผย ดังนั้นคนของเจ้าจึงเข้าไปมีส่วนร่วมในเรื่องนี้อีกครั้ง เมื่อเร็ว ๆ นี้ เขาก็กำลังยุ่งกับเรื่องพวกนี้นี่แหละ” ท่านปู่ซุนหาวขณะที่เขาพูด
“แต่ไม่ต้องห่วง ไม่มีปัญหา เป็นแบบนี้ทุกปี เดี๋ยวก็ผ่านไป” พูดจบท่านปู่ซุนก็ยืนถือไม้เท้า “ข้าได้ยินว่าเจ้าเอาเนื้อตุ๋นมาให้ผู้เฒ่าเช่นข้ารึ?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็รีบดึงสติกลับมา ก้าวไปข้างหน้าเพื่อพยุงท่านปู่ซุน และพูดว่า “ใช่เจ้าค่ะ อุ่นมาจากที่บ้าน”
“เจ้ามีน้ำใจจริง ๆ” ท่านป
