บทที่ 113 นับว่าเป็นบุตรสาวของตระกูลหลิ่วครึ่งหนึ่ง
หลังจากได้ยินคำพูดของโจวต้าเป่า หลี่เยว่หานก็เข้าใจ
เมื่อพวกเขามาถึงที่หมู่บ้าน หญิงสาวคาดว่าจะเห็นเมิ่งฉีฮ่วนถูกทุบตีหรือได้รับบาดเจ็บ
แต่กลับเห็นเขายืนอยู่ลำพัง โดยรายล้อมไปด้วยชายสามถึงสี่คนที่นอนร้องไห้คร่ำครวญอยู่บนพื้น ขณะที่หวังเหอฮวายืนหลั่งน้ำตาคล้ายดอกหลีต้องฝนอยู่ไม่ไกล ดูน่าเวทนานัก!
“พี่เมิ่ง ท่านเองก็แจ้งแก่ใจถึงความรู้สึกที่ข้ามีต่อท่าน แต่ทำไมท่านถึงขอให้ภรรยาของท่านบอกตระกูลหลิ่วว่านางต้องการให้รับข้าเป็นอนุ! แม้ว่าท่านจะไม่ชอบข้า แต่ก็ไม่จำเป็นต้องทำให้ข้าขายหน้าแบบนี้เลย!” หวังเหอฮวาพูดเรื่องราวที่ชวนให้คนฟังสะเทือนใจ ทำให้ผู้ชมเหล่านั้นอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจหลังจากได้ยิน ตั้งแต่อดีตกาลรักชังนั้นไร้ที่สิ้นสุด
“เป็นตระกูลหลิ่วที่ถูกใจเจ้า อย่ามาโทษเยว่หาน” เมิ่งฉีฮ่วนมองหวังเหอฮวาอย่างเย็นชา จากนั้นก็ชี้ไปที่อันธพาลทั้งสี่ที่นอนร้องโหยหวนอยู่บนพื้น “ถ้านี่คือความรู้สึกที่เจ้ามีให้ข้า ข้าว่าคงรับไว้ไม่ไหวจริง ๆ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นหวังเหอฮวาก็ทรุดลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง “แม้ว่าข้าหวังเหอฮวาจะเป็นอนุ! แต่ข้าก็จะเป็นอนุของตระกูลเมิ่ง! ข้าจะไม่แต่งงานกับตระกูลหลิ่ว!”
“เจ้าไม่ควรเรียกว่าการแต่งงาน มันเรียกว่าการแต่งอนุ” เมิ่งฉีฮ่วนแก้ไขอย่างทันท่วงที
หลี่เยว่หานหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก
“พี่สาวเหอฮวา ถ้าเจ้าไม่ต้อง
