ลิวชิง เขาเป็นคนที่ตั้งรกรากให้ข้าในหมู่บ้านไป๋อวิ๋น” หลังจากพูด เมิ่งฉีฮ่วนก็ตระหนักว่าเขาได้หลุดปากออกไปแล้ว
“พวกท่านรู้จักกันมานานแล้วงั้นหรือ?” หลี่เยว่หานเหล่ตาไปที่เมิ่งฉีฮ่วน “แล้วท่านก็แกล้งทำเป็นไม่รู้จักกันเมื่อเจอกันครั้งแรกงั้นสิ?”
เมิ่งฉีฮ่วนหันศีรษะหนีด้วยความลำบากใจ “ถ้าคนในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นรู้ว่าข้ารู้จักเขา มันจะนำมาซึ่งปัญหามากมาย ดังนั้นเราจึงตกลงกันตั้งแต่แรกว่ายามพบกันอีกครั้งจะไม่พูดถึงเรื่องอดีต ดังนั้นเวินเทียนเหล่ยจึงไม่รู้ว่าข้าอยู่ที่ไหนในหมู่บ้านไป๋อวิ๋น”
หลังจากได้ยินคำอธิบายนี้ หลี่เยว่หานก็คิดถึงสถานการณ์ของเมิ่งฉีฮ่วนอีกครั้ง โดยรู้สึกว่าสถานการณ์ของเขาลำบากมากจริง ๆ ดังนั้นเธอจึงหยุดถาม
หลังจากเทน้ำให้เมิ่งฉีฮ่วน และเฝ้าดูเขากินยา หลี่เยว่หานก็พลิกดูข้อมูลที่เวินเทียนเหล่ยเพิ่งให้ตนมาขณะรับประทานอาหาร
ข้อมูลนี้เป็นเพียงหนึ่งในสามของเมื่อวานนี้ ดังนั้น หลี่เยว่หานจึงรีบอ่านมัน เนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับการค้าไม่มากเท่าเมื่อวาน เธอคิดว่าปริมาณงานในวันนี้คงจะน้อยลงมากและมันควรจะง่ายขึ้น
“วันนี้ท่านอยู่พักผ่อนที่โรงเตี๊ยมเถอะ” หลี่เยว่หานกล่าวกับเมิ่งฉีฮ่วนหลังจากอ่านข้อมูลเสร็จแล้ว “เนื้อหาของวันนี้ค่อนข้างน้อย ไม่นานข้าก็กลับมาแล้ว”
“ไม่” เมิ่งฉีฮ่วนปฏิเสธอย่างเฉียบขาด “คนที่เจ้าจะพบกับเวินเทียนเหล่ยในวันนี้เรียกว่าหม่าเอ้อร์ซือ คนผู้นี้มากตัณหาและไร้ยางอ
