ขึ้นมาอย่างมีความสุข
“เป็นผลไม้รสเปรี้ยวที่เวินเทียนเหล่ยส่งมาใช่หรือไม่?” เสียงของเมิ่งฉีฮ่วนดังมาจากด้านหลัง หลี่เยว่หานหันกลับมามองและเห็นว่าเขาได้ลุกจากเตียงแล้ว จึงขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจทันที
“ท่านกลับไปนอนเสียจะดีกว่า หรือท่านคิดอยากจะไข้กลับอีกรอบ!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็หยิบถุงผ้าจากมือของหลี่เยว่หานมาด้วยรอยยิ้ม แล้วเดินกลับไปที่เตียงอย่างเชื่อฟัง “ข้าเพิ่งเห็นว่าเจ้าคุยกับเวินเทียนเหล่ยอยู่นอกประตูนาน ข้าจึงเป็นห่วง “
