บทที่ 99 พี่เมิ่ง ให้ข้าป้อน
ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาทานอาหาร และครัวด้านหลังก็กำลังเตรียมวัตถุดิบอยู่ จึงไม่มีใครทำอาหาร ไม่นานกลิ่นหอมของโจ๊กของหลี่เยว่หานก็แทรกซึมเข้าไปในจมูกของชายร่างใหญ่ จนหลายคนถึงกับกลืนน้ำลาย
พ่อครัวเฉียนก็งงงวยเช่นกัน เขาไม่เคยเห็นใครทำโจ๊กแบบนี้มาก่อน
หลังจากเคี่ยวไปสักพัก หลี่เยว่หานก็ยกฝาหม้อขึ้นและเห็นว่าโจ๊กเกือบจะสุกแล้ว ดังนั้นเธอจึงใส่ผักที่หั่นฝอยลงไป เติมน้ำมันงาสองสามหยด เติมเกลือป่น และหลังจากคนให้เข้ากัน เธอก็หาชามใบใหญ่มาใส่โจ๊ก
เมื่อโจ๊กถูกตักออกมากลิ่นหอมก็ยิ่งรุนแรงขึ้น ทุกคนในครัวยืดคอมองไปที่หลี่เยว่หาน เพื่อดูว่าโจ๊กแสนอร่อยของนางเป็นอย่างไร
ในเวลานี้ พ่อครัวเฉียนก็กล่าวว่า “แม่นางน้อย ทำไมโจ๊กของเจ้าถึงแตกต่างจากปกติ?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็ตักโจ๊กในหม้อใส่ลงในชามใบใหญ่และพูดว่า “โจ๊กที่ทำด้วยวิธีนี้มีรสชาติของเนื้อสัตว์ สดชื่นและไม่มันเยิ้ม เหมาะที่สุดสำหรับผู้ป่วย”
“ถ้าอย่างนั้นเจ้าช่วยสอนข้าสองสามอย่างได้ไหม?” พ่อครัวเฉียนไม่เกรงใจ “ข้าจะจ่ายค่าเล่าเรียน!”
“มันไม่ยาก ค่าเล่าเรียนจึงไม่จำเป็น” หลี่เยว่หานยิ้ม เธอวางโจ๊กลงบนถาดพลางมองพ่อครัวเฉียนแล้วพูดว่า “ตัวเนื้อเองก็หอมอยู่แล้ว การหั่นผักสีเขียวเป็นชิ้น ๆ ใส่ก่อนที่จะตักออกมาจากหม้อไม่เพียงแต่จะช่วยขจัดกลิ่นสาปเล็กน้อยจากเนื้อเท่านั้น แต่ยังทำให้โจ๊กและข้าวมีรสชาติดีขึ้นด้วย
