งด้วย” เสี่ยวเอ้อร์ทักทายพ่อครัวด้วยรอยยิ้ม
พ่อครัวเป็นชายอ้วนที่มีหมวกอยู่บนหัวและใบหน้าที่จริงจัง
หลังจากฟังคำพูดของเสี่ยวเอ้อร์ พ่อครัวก็มองหลี่เยว่หานขึ้นและลง จากนั้นเชิดคางขึ้น “หม้อที่อยู่ตรงนั้นจะไม่ได้ถูกใช้ในวันนี้ แขกผู้นี้สามารถใช้หม้อนั้นได้ บอกลูกมือว่าเจ้าต้องการเครื่องปรุงอะไร แล้วพวกเขาจะเอาเครื่องปรุงจำหนวนหนึ่งให้”
ได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็แสดงความขอบคุณอย่างรวดเร็ว
หลี่เยว่หานวางแผนที่จะปรุงโจ๊กแสนอร่อยพร้อมผักและเนื้อไม่ติดมันสำหรับเมิ่งฉีฮ่วน ดังนั้นส่วนผสมที่จำเป็นจึงเรียบง่าย แค่ข้าว เนื้อไม่ติดมันชิ้นเล็ก ๆ ผักใบเขียวหนึ่งกำมือ เกลือและน้ำมันงาเล็กน้อย การคำนวณเหล่านี้ไม่เกินร้อยอีแปะ รวมกับ ร้อยอีแปะที่ยืมใช้ห้องครัว หลี่เยว่หานจ่ายเสี่ยวเอ้อร์ไปสองร้อยห้าสิบอีแปะ โดยอีก ห้าสิบอีแปะนั้น ให้เพื่อเป็นการขอบคุณอีกฝ่าย
แขกเป็นคนใจกว้าง ทางเสี่ยวเอ้อร์จึงไม่ชักช้า ทันใดนั้นก็มีคนส่งสิ่งของที่หลี่เยว่หานต้องการมาให้ รวมถึงมีคนมาช่วยหญิงสาวจุดไฟด้วย
เป็นพ่อครัวเฉียนที่มองมาทางหลี่เยว่หานหลายครั้ง
หลังจากที่หลี่เยว่หานอุ่นหม้อแล้ว เธอก็เทข้าวที่ล้างแล้วลงไปก่อน และหลังจากรอเดือดสักพัก เธอก็เอามันออกมาพักไว้เพื่อใช้ในภายหลัง จากนั้นตั้งไฟใส่น้ำมันงา ใส่เนื้อติดมันหั่นเต๋าลงในกระทะแล้วผัดด้วยไฟแรง
หลังจากการทอดเกือบสุกแล้ว หลี่เยว่หานก็เทข้าวที่ต้มกึ่งสุกลงไป ก่อน
