บทที่ 93 การส่งออก
ถ้าหากไม่เห็นด้วยตาตัวเอง เมิ่งฉีฮ่วนแทบไม่อยากจะเชื่อว่าหญิงสาวที่งดงามและมีเสน่ห์ตรงหน้านี้จะเป็นหลี่เยว่หานที่ดูบอบบางเมื่อก่อนหน้านี้
แตกต่างกันมากเสียจริง…
หลังจากทานอาหารเช้าง่าย ๆ แล้ว ขณะที่อยู่บนรถม้าเพื่อเดินทางไปยังหอเซียนเมามายนั้น เมิ่งฉีฮ่วนอดไม่ได้ที่จะมองหลี่เยว่หานครั้งแล้วครั้งเล่า มองจนหลี่เยว่หานรู้สึกอึดอัด หญิงสาวจึงค่อย ๆ เก็บเนื้อเก็บตัวเล็กน้อย
“อีกครู่หนึ่ง เมื่อพบกับเวินเทียนเหล่ย เรามาปั่นหัวเขาเสียหน่อยเถิด” หลี่เยว่หานเห็นเมิ่งฉีฮ่วนตกตะลึงเช่นนี้ ก็อดนึกเล่นสนุกขึ้นมาไม่ได้ ไม่รู้ว่าเวินเทียนเหล่ยจะตอบโต้เช่นไร เพียงแค่คิดเธอก็ตื่นเต้นเสียแล้ว
เมื่อนึกไปถึงตอนที่เธอไปเป็นอาสาสมัครในประเทศที่ยากจน เวลาว่างส่วนใหญ่มักจะหมดไปกับการเล่นเกมลีกออฟเลเจ็นดส์ หรือไม่ก็ดูคลิปวีดีโอบิวตี้บล็อกเกอร์ชื่อดังบนยูทูป เงื่อนไขในตอนนั้นง่ายมาก แต่หลี่เยว่หานกลับสามารถใช้เครื่องสำอางในมือที่มีอยู่อย่างจำกัด แต่งหน้าตามคลิปวีดีโอของบิวตี้บล็อกเกอร์ได้
กลุ่มเพื่อนในตอนนั้นต่างก็พูดกันว่า หากหลี่เยว่หานไม่เป็นอาสาสมัคร เมื่อกลับประเทศแล้ว หากคิดจะเปิดร้านเสริมความงามนั้นก็นับว่าดีเลยทีเดียว
“ไม่ได้ ข้าไม่อยากให้เขาเห็นเจ้าในสภาพเช่นนี้” เมิ่งฉีฮ่วนปฏิเสธข้อเสนอของหลี่เยว่หานทันทีโดยไม่คิดใด ๆ “สภาพเจ้าในตอนนี้ดูเกินจริงไป”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หาน
