ดเล็กน้อย “เจ้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไร มู่ชวน หลังจากทานอาหารเสร็จ เจ้าก็รีบไปสำนักศึกษาซะ ถ้าครอบครัวหลี่กล้าหยุดกับเจ้าบนถนน เจ้าจงหยิบก้อนหินขว้างใส่พวกเขาซะ!”
“ข้ารู้แล้ว!” มู่ฉวนแสดงสีหน้ามุ่งมั่น
หลี่เยว่หานหันหน้าของเธอออกไปอย่างรวดเร็ว
ให้ตายเถอะ เจ้าตัวแสบน้อยสองคนนี้ทำให้เธออยากร้องไห้ได้ยังไง…
“เยว่หาน ข้าจะออกไปข้างนอกสักพัก เจ้าอยู่บ้านก็ระวังตัวด้วย!” เสียงของเมิ่งฉีฮ่วนดังมาจากลาน แต่หลี่เยว่หานไม่ตอบ และเมื่อเธอออกไปอีกครั้ง ลานบ้านก็ว่างเปล่าแล้ว
หลี่เยว่หานถอนหายใจ เธอไปที่ห้องเก็บผักเพื่อย้ายถั่วเหลืองออกไปตากแดด จากนั้นจึงแบกกะละมังใส่เสื้อผ้าและพาหลิงซีไปที่แม่น้ำเพื่อซักผ้าด้วยกัน
อาจเป็นเพราะสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ ขณะที่หลี่เยว่หานกำลังซักเสื้อผ้า ผู้คนมากมายก็ได้เข้ามาคุยกับเธอ โดยพวกเขาต่างก็ชื่นชมเธอ เพราะท้ายที่สุดแล้วมารดาของต้าจ้วงก็เป็นคนรับมือยากที่สุดในหมู่บ้าน และปกตินางก็ชอบหาเรื่องคนอื่น พวกเขาไม่ได้คาดหวังว่าหลี่เยว่หานจะก้าวร้าวกว่านาง ทั้งยังมีเหตุผลด้วย
หลังจากซักผ้าแล้ว หลี่เยว่หานก็ลาทุกคนก่อนกลับบ้าน
ทันทีที่หญิงสาวเข้าประตูไป เธอก็เห็นชายคนหนึ่งกำลังขโมยซอสถั่วเหลืองของเธอพร้อมกับไหสุรา!
หลี่เยว่หานโกรธทันที “เจ้าเป็นใครกัน!”
ทันทีที่ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นและเห็นว่าเป็นหลี่เยว่หาน เขาก็หันหลังกลับและต้องการจะวิ่งหนี แต่หลี่เยว่หานขวางประตู
