ี้แบ่งออกเป็นสองส่วน”
“เมื่อสองสามเดือนก่อนข้ายังไม่ได้แต่งงาน แม่นางเหอฮวาเห็นว่าข้าน่าสงสาร ดังนั้นนางจึงมาช่วยเหลือครอบครัวนี้บ่อย ๆ ข้ารู้สึกขอบคุณมาก ด้วยเหตุนี้ หลังจากที่ข้าแต่งงานกับเยว่หาน ข้าจึงส่งเงินสิบตำลึงเป็นพิเศษไปให้ครอบครัวของนางเป็นของขวัญขอบคุณ ข้านึกว่าเรื่องนี้จะจบลงแล้ว แต่แม่นางเหอฮวาดูเหมือนจะไม่คิดอย่างนั้น”
“ส่วนคนเหล่านี้มาจากครอบครัวของภรรยาของข้า พวกเขาบอกว่าข้าได้ทำลายความบริสุทธิ์ของน้องสะใภ้ ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อไม่นานมานี้ข้าได้ยินว่าน้องสะใภ้ผู้นี้และแม่นางเหอฮวามาที่ทางเข้าหมู่บ้าน และต่อหน้าผู้คนมากมาย พวกนางใส่ร้ายชื่อเสียงของภรรยาข้าและพูดจาน่ารังเกียจมากมายซึ่งข้าอายเกินกว่าจะพูดซ้ำ ข้าจึงโยนนางสองคนลงแม่น้ำด้วยความโกรธ”
สิ่งที่เมิ่งฉีฮ่วนพูดดูเหมือนจะบอกว่าเขาผิด แต่ทุกคนที่ได้ยินต่างรู้สึกว่าเมิ่งฉีฮ่วนเป็นลูกผู้ชายจริง ๆ ถ้าคนนอกมารังแกภรรยาของเขา เขาก็จะรังแกเขากลับ ไม่มีอะไรผิดเลย!
“พี่เมิ่ง ท่านพูดเช่นนั้นได้อย่างไร!” หวังเหอฮวามองไปที่เมิ่งฉีฮ่วนด้วยน้ำตาคลอเบ้า “ความจริงใจของข้าที่มีต่อท่านนั้นอาทิตย์และจันทราเป็นพยานได้! ท่านพูดถึงข้าเช่นนั้นได้อย่างไร!”
“แม่นางเหอฮวา ครั้งสุดท้ายที่เจ้าใส่ร้ายเยว่หาน และต้องการทำให้หลิงซีจมน้ำตาย ข้าคิดว่าข้าบอกเจ้าชัดแล้ว ซึ่งข้าไม่ได้บอกหัวหน้าหมู่บ้านเกี่ยวกับเรื่องนี้เพราะไว้หน้าของเจ้า
