บทที่ 75 พี่เมิ่งฟังข้าก่อน
“เข้าใจผิด! ทั้งหมดนี้เป็นความเข้าใจผิด!” หวังเฟิ่งตกอยู่ภายใต้ความเมตตาของผู้อื่น จึงต้องก้มศีรษะให้หลี่เยว่หานเพื่อขอความเมตตา “น้องสาวของเจ้ากำลังช่วยเจ้าทดสอบความจริงใจของนายน้อยหลิ่วที่มีต่อเจ้า! ระหว่างพวกเขาไม่มีอะไรจริง ๆ!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ “เช่นนั้นก็ได้ แต่ข้าที่ออกไปจับปลาตอนกลางคืนเพื่อท่าน ท่านกลับขังข้าไว้ข้างนอกประตูทั้งคืนก่อนที่ข้าจะกลับไป ทั้งท่านยังต้องการขอให้ยายในหมู่บ้านมาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของข้า เช่นนั้นให้หลี่หรงหรงมาทดสอบด้วย ถ้านางเป็นสาวบริสุทธิ์จริง ๆ แล้วต้องการเข้ามาในบ้านเมิ่ง ข้าก็จะไม่หยุดนาง”
หลังจากพูดจบ หลี่เยว่หานก็ปล่อยมือของหวังเฟิ่ง
หวังเฟิ่งและพรรคพวกของตนจะคิดได้อย่างไรว่าหลี่เยว่หานจะทำเช่นนี้ ดังนั้นแม้ว่าหลี่เยว่หานจะปล่อยหวังเฟิ่งไปแล้ว แต่หวังเฟิ่งก็ไม่สามารถผยองได้อีก
“แล้วเหอฮวาของเราล่ะ!” ในที่สุดแม่ของหวังเหอฮวาก็พูดขึ้น “เหอฮวาของเราชอบสามีของเจ้ามาตลอด และถูกสามีของเจ้าจับโยนลงแม่น้ำในวันนั้น เป็นไปได้ไหมว่าครอบครัวของเจ้าจะจำมันไม่ได้?”
“ข้าไม่จำเป็นต้องให้เจ้าบอกว่าหวังเหอฮวาทำอะไร” หลี่เยว่หานเหลือบมองไปที่หวังเหอฮวาที่ยืนอยู่กับหลี่หรงหรงด้วยท่าทางดูถูกเหยียดหยาม “เจ้ารอไม่ไหวที่จะเปลื้องผ้าต่อหน้าคนของข้า ความบริสุทธิ์อะไรอย่าได้พูดถึง”
หลังจากพูดจบ หลี่เยว่หาน
