บทที่ 60 แมวและสุนัข
เช้าวันรุ่งขึ้น เมิ่งฉีฮ่วนถูกปลุกให้ตื่นด้วยความงุนงงจากการเคาะประตูของหลี่เยว่หาน
“นี่ ๆ เจ้าปล่อยให้ข้านอนต่อไม่ได้หรือ?” เมิ่งฉีฮ่วนเปิดประตูและพิงกรอบประตูอย่างอ่อนแรง
“ไม่ได้ พวกเราต้องรีบขึ้นไปบนภูเขากัน พวกเราต้องไปรับพวกเด็ก ๆ ทั้งสองในตอนเที่ยง ข้าจึงต้องขึ้นไปบนภูเขาเพื่อดูว่ามีอะไรที่ข้าต้องการหรือไม่” หลี่เยว่หานพูดพร้อมกับยกมือขึ้นจับแขนของเมิ่งฉีฮ่วนและออกแรงดึงเขาออกมา พลางพูดว่า “ข้าจำได้ว่ามีเครื่องปรุงรสอื่น ๆ ในสถานที่ที่พบพริกป่าครั้งล่าสุด ครอบครัวของเราไม่สามารถกินเนื้อทั้งหมดที่ท่านนำกลับมาจากการล่าสัตว์ได้ ดังนั้นจะดีกว่าถ้าเอามันไปทำพะโล้แล้วส่งไปขายในเมืองเพื่อแลกกับเงิน”
เมื่อได้ยินคำว่า “เงิน” ของนาง เมิ่งฉีฮ่วนก็หัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ “ทำไมเจ้าถึงกังวลเรื่องหาเงินนัก? เป็นเพราะเจ้ากลัวว่าข้าจะไม่สามารถดูแลเจ้าได้หรือ?”
“ย่อมไม่ใช่อยู่แล้ว” หลี่เยว่หานหันไปมองเมิ่งฉีฮ่วน “ข้าอยู่ที่นี่เพื่อถั่วน้อยทั้งสอง!”
เมื่อเห็นว่านางพูดด้วยความมั่นใจ เมิ่งฉีฮ่วนจึงไม่สามารถพูดอะไรได้อีก หลังจากล้างตัวอย่างรวดเร็ว เมิ่งฉีฮ่วนและหลี่เยว่หานก็เหน็บขนมเปี๊ยะแผ่นไว้ในอ้อมแขนและขึ้นไปบนภูเขา
แน่นอนว่าเป็นอย่างที่หลี่เยว่หานพูด หญิงสาวยังพบต้นอบเชย ต้นโป๊ยกั๊กใกล้กับสถานที่ที่เธอพบพริกป่า กระทั่งพบชิ้นไม้จันทน์คุณภาพสูงโดยบังเอิญ
“นี่เป็นของเจ้า
