ขณนั้นพลันดึงดูดความสนใจของผู้คนมากมาย
“อืม ก็ไม่เลว” เมิ่งฉีฮ่วนเอามือแตะคางแล้วพยักหน้าซ้ำ ๆ
เมื่อเห็นเช่นนี้ ผู้ดูแลร้านที่อยู่ด้านข้างก็ชื่นชมอย่างรวดเร็ว “แม่นางผู้นี้ตัวเล็ก ทั้งยังมีรูปร่างที่งดงามนัก ผิวของนางก็ขาวราวกับหิมะ แม้จะไม่มีผ้าโพกศีรษะ แต่สวมชุดนี้แล้วก็ยังดูมีระดับ มีหลายคนได้ลองสวมชุดนี้ ในหมู่บ้านมีสตรีที่เป็นชนชั้นสูงที่มีชื่อเสียงอยู่มากมาย แต่มีเพียงหญิงสาวนางนี้เท่านั้นที่สามารถสวมใส่เสื้อผ้าได้อย่างมีเสน่ห์!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานพูดด้วยความลำบากใจ “ข้าไม่จำเป็นต้องซื้อเสื้อผ้าใหม่ เสื้อผ้าใหม่ที่ท่านซื้อให้ข้าก่อนหน้านี้ก็เพียงพอแล้ว นอกจากนี้ ชุดนี้ยังเป็นชุดฤดูร้อน ดังนั้นจึงไม่เหมาะที่จะซื้อตอนนี้”
“เหมาะสมแล้ว จะไม่เหมาะสมได้อย่างไร!” ผู้ดูแลร้านรีบพูด “ถึงเวลาผลัดเปลี่ยนฤดูกาลแล้ว เสือโคร่งในฤดูใบไม้ร่วงหวนกลับพร้อมคลื่นอากาศร้อน ข้าเห็นว่าแม่นางและสามีของเจ้าเพิ่งมองหาผ้าที่เหมาะสำหรับทำเสื้อผ้าเด็ก เอาอย่างนี้ ข้าจะให้ราคาที่เจ้าพอใจ เจ้าสามารถซื้อมันกลับไปได้!”
“ชุดกระโปรงของภรรยาข้าราคาเท่าไหร่?” เมิ่งฉีฮ่วนถามขึ้นทันใด
“มันไม่แพงเลย แค่สองตำลึงเงิน” ผู้ดูแลร้านลูบเคราด้วยรอยยิ้ม “เอาเป็นแถมผ้าฝ้ายมัดย้อมสองมัด ถ้าซื้อกระโปรงหนึ่งตัวเป็นอย่างไร?”
“ดูเหมือนว่าชุดของเจ้าจะไม่คุ้มกับเงินสองตำลึงเงินนะ” เมิ่งฉีฮ่วนพูดพร้อมกับถือผ้าฝ้ายมัดย้
