นี้ในเมืองใหญ่ส่วนมากก็มีร้านค้าของพ่อค้าชาวเปอร์เซียอยู่” เมิ่งฉีฮ่วนอธิบาย
หลังจากได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานพยักหน้าด้วยความเข้าใจครึ่งไม่เข้าใจครึ่ง
ในหัวของเธอความรู้ทางประวัติศาสตร์จากโรงเรียนมัธยมยังไม่ได้ถูกลืมอย่างสมบูรณ์ ในช่วงรุ่งเรืองของราชวงศ์ถังมีนักธุรกิจชาวเปอร์เซียจำนวนมากเดินทางไปมาในราชวงศ์ถัง ดังนั้นจากการคำนวณ เธอน่าจะอยู่ในราชวงศ์ถัง
แต่หม้อเหล็กไม่ได้ปรากฏในราชวงศ์ซ่งรึ? ทำไมถึงมีหม้อเหล็กในยุครุ่งเรืองของราชวงศ์ถังด้วย?
ก่อนที่หลี่เยว่หานจะคิดออก เมิ่งฉีฮ่วนก็ดึงเธอเข้าไปนั่งแล้ว
กฎของโรงประมูลนั้นเรียบง่าย ผู้ให้ราคาสูงสุดเป็นผู้ชนะ สิ้นของชุดแรกไม่มีอะไรหวือหวา มีแค่ทองกับอัญมณีบางส่วน
แต่เมื่อเครื่องเทศปรากฏขึ้นบนเวที ดวงตาของหลี่เยว่หานก็วาววับขึ้นทันที
ใช่! ทำไมเธอถึงคิดไม่ถึงกัน? พ่อค้าชาวเปอร์เซียจะนำเครื่องเทศและอื่น ๆ เข้ามาในจีน! ในตอนแรกมันถูกใช้เป็นถุงหอมเพื่อไล่แมลงและป้องกันมลพิษ จากนั้นจึงค่อย ๆ พัฒนาเป็นส่วนผสมอาหาร!
ถ้าตนสามารถหาเมล็ดเครื่องเทศได้ นางจะไม่สามารถทำ “ผงเครื่องเทศทั้งสิบสามตราหวังโส่วอี้*[1]” ขึ้นในสมัยโบราณได้หรือ!
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ดวงตาของหลี่เยว่หานก็สว่างขึ้นทันที
ครั้นเห็นความตื่นเต้นบนใบหน้าของนาง เมิ่งฉีฮ่วนก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า “เจ้าต้องการเครื่องเทศสำหรับทำถุงหอมรึ?”
“ย่อมไม่ใช่!” หลี่เยว่หานปฏิเสธโดยไม่คิดเลย “มีหลายอ
