ด้อย่างไร?” หลี่เยว่หานพูด ก่อนดวงตาของเธอก็เบิกกว้าง “ท่านคือคนคนนั้นในป่าวันนั้นใช่หรือไม่?”
“ถูกต้อง” เมิ่งฉีฮ่วนพยักหน้า “ถ้าไม่ใช่เพราะกลิ่นปลาย่างของเจ้าที่ดึงดูดหมาป่าตัวนี้ ข้าเกรงว่าข้าคงไม่โชคดีพอจะได้พบหมาป่าตัวนี้”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ “ท่านคือคนที่ทักษะการยิงธนูย่ำแย่มากจนลูกธนูทุกดอกแทบจะโดนข้าน่ะหรอ?”
“ถ้าข้ายิงธนูได้แย่เพียงนี้ ข้าจะยิงเจ้าพลาดทุกดอกได้อย่างไร?” เมิ่งฉีฮ่วนหัวเราะ
“วันนั้นท่านแกล้งข้า?” หลี่เยว่หานถามพลางกัดฟันกรอด
“เพื่อเป็นการขอโทษ ข้าจะพาเจ้าไปหาเมล็ดเครื่องเทศทีหลังดีหรือไม่?” เมิ่งฉีฮ่วนคว้ามือของหลี่เยว่หานไว้ใต้โต๊ะ “ข้าจะจ่ายให้”
“ฮึ่ม” หลี่เยว่หานดึงมือออก “ท่านสมควรจ่ายมัน!”
เมื่อเห็นท่าทางโกรธของนาง เมิ่งฉีฮ่วนไม่สามารถถอนสายตาออกไปได้เป็นเวลานาน
“อย่ามองมาที่ข้า เริ่มประมูลแล้ว!” หลี่เยว่หานเตือนเขา เพราะรู้สึกไม่สบายใจ
“เยว่หาน” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าว “เจ้ายังจำมารดาของเจ้าได้หรือไม่?”
เมื่อได้ยินคำถามของเมิ่งฉีฮ่วนเกี่ยวกับเรื่องนี้ หลี่เยว่หานก็ตื่นตัวทันที “ทำไมท่านถึงถามเรื่องนี้?” เป็นไปได้ไหมว่าเขาตระหนักได้ว่าเธอไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม?
“ข้าแค่สงสัย” เมิ่งฉีฮ่วนพูด “ระหว่างนี้ข้าได้ยินมาบ้าง ในอดีตมารดาของเจ้าถูกมองว่าเป็นผู้หญิงแปลก ๆ ”
“ผู้หญิงแปลก ๆ ?” หลี่เยว่หานขมวดคิ้ว เป็นไปได้ไหมว่ามารดาของเจ้าของร่
