บทที่ 45 มีเหล้า
หลังจากที่หลี่เยว่หานตื่นเต้นกับการคำนวณในใจ เธอก็อุ้มหลิงซีตัวน้อยที่กำลังสับสนกลับบ้านไปอย่างมีความสุข
สะใภ้บ้านหลิวมองไปที่ด้านหลังของหลี่เยว่หานด้วยความสับสนเช่นกัน ด้วยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาง
นางไม่ต้องขึ้นเขาแล้วหรือ?
หลังจากที่หลี่เยว่หานกลับไปที่บ้านเมิ่งแล้ว เมิ่งฉีฮ่วนก็บังเอิญกลับมาถึงเช่นกัน
ทั้งสองพบกันที่ประตูบ้าน เมิ่งฉีฮ่วนกำลังคิดอยู่ว่าจะอธิบายเรื่องของหวังเฟิ่งอย่างไร แต่จู่ ๆ หลี่เยว่หานก็รีบวิ่งไปข้างหน้าอย่างตื่นเต้น “เจ้าต้องการทำเงินหรือไม่?”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็มองดูนางด้วยความงุนงง เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เข้าใจว่านางกำลังพูดถึงเรื่องอะไร
“นี่! พี่สาวคนนี้มีวิธีที่ดีในการทำสุราที่กลมกล่อมและรสแรงมาก ปัจจุบัน ในตลาดสุราหมักหนึ่งชั่งมีราคาเพียงสิบห้าอีแปะเท่านั้น แต่สุราที่พี่สาวทำสามารถขายได้ในราคาห้าสิบอีแปะ!” เธอว่าพร้อมชูสองนิ้ว ก่อนกล่าวต่อ “อีกทั้งพี่สาวยังรู้วิธีทำน้ำส้มสายชูด้วย ว่าไง? ท่านจะให้ความร่วมมือหรือไม่?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เมิ่งฉีฮ่วนก็ยกมุมปากขึ้น แล้วก้มศีรษะลงพลางเอนตัวไปหาหลี่เยว่หาน เขามองเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยดวงดาวของนางและพูดด้วยเสียงที่ต่ำลง “ภรรยาพูดความคิดที่ดีเช่นนี้ที่ประตูบ้านได้อย่างไร? ถ้ามีคนฟังอยู่ กิจการนี้จะไม่ถูกทำลายรึ?”
หัวใจของหลี่เยว่หานเต้นเร็วขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำของเมิ่งฉีฮ่ว
