ก็บเกี่ยวข้าวฟ่างแล้ว
ข้าวฟ่างในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นมีคุณภาพดีและราคาถูก ส่วนใหญ่ขายเป็นปันส่วน และน้อยคนนักที่จะใช้ข้าวฟ่างทำอย่างอื่น
แต่หลี่เยว่หานนั้นแตกต่างออกไป!
เธอมีสูตรอาหารที่ทำจากข้าวฟ่างในใจอย่างน้อยหนึ่งโหล!
และในบรรดาที่ตนคิดไว้ การหมักสุราเป็นวิธีที่ทำกำไรได้มากที่สุด! ยิ่งไปกว่านั้น ธัญพืชที่เหลือจากการต้มสุรายังสามารถใช้ทำน้ำส้มสายชูได้ เป็นการฆ่านกสองตัวด้วยหินก้อนเดียว!
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ หลี่เยว่หานก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นเล็กน้อย
ด้วยสุราที่มีความเข้มข้นสูง แม้แต่ในสมัยโบราณที่ทรัพยากรทางการแพทย์หายาก แม้จะไม่มียาปฏิชีวนะ หลี่เยว่หานก็ไม่กลัวการบาดเจ็บหรือการอักเสบ!
“พี่สะใภ้หลิว!” หลี่เยว่หานเรียกสะใภ้หลิว “ท่านขายข้าวฟ่างแดงของครอบครัวท่านได้อย่างไรรึ?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้สะใภ้หลิวที่กำลังทำงานหนักเงยหน้าขึ้นทันทีด้วยสีหน้าประหลาดใจ “พี่เมิ่งไม่ได้บอกเจ้ารึ? เพื่อเป็นตอบแทนสำหรับที่พี่เมิ่งที่รับหลิวโหย่วฉายครอบครัวของเราขึ้นไปบนภูเขาเพื่อล่าสัตว์ด้วย ครอบครัวของเราจึงจะให้เมล็ดข้าวห้าต้านแก่พวกเจ้าทุกปี”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็รีบค้นหา “มาตราชั่งตวงวัดของจีนโบราณ” ในใจของเธอ และแปลงมัน ตามบันทึกของราชวงศ์ฮั่น หนึ่งต้านมีค่าเท่ากับห้าสิบเก้าจุดเก้าชั่ง แม้ว่าจะไม่มีบันทึกของราชวงศ์ปัจจุบัน แต่เสื้อผ้าและผู้คนมีความใกล้เคียงกับราชวงศ์ฮั่น ดังนั้นหน่วยวัดและ
