ยงแค่…ข้าเพียงแค่กลัว ข้ากลัวว่าหญิงสาวในบ้านท่านผู้นั้นจะจัดการข้าเช่นกัน…”
“เจ้าพูดเรื่องตลกใดกัน” เมิ่งฉีฮ่วนแทบจะไม่คิดเช่นนั้น “ในตอนที่ข้าอุ้มเยว่หานกลับมาจากหมู่บ้านเฮยถู่ ผู้คนทั่วทั้งหมู่บ้านไป๋อวิ๋นต่างรู้ดีว่าเยว่หานป่วยและมีร่างกายอ่อนแอ นางไม่ได้ตัวใหญ่ไปกว่าเจ้าเลยแม้แต่น้อย นางจะจัดการเจ้าได้อย่างไรกัน?”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของชายหนุ่ม หลี่เยว่หานและหลิงซีที่นั่งยองแอบฟังอยู่ด้านนอกแทบจะส่งเสียงหัวเราะออกมา
การพูดว่านางตัวใหญ่ต่อหน้าผู้หญิงคนหนึ่งนั้น ไม่เท่ากับเมิ่งฉีฮ่วนกำลังแหย่รังแตนหรือ! หลี่เยว่หานมองไปยังหลิงซีโดยไม่รู้ตัว เห็นเพียงเด็กหญิงตัวน้อยหัวเราะจนยกมือทั้งสองข้างขึ้นมา นิ้วชี้ของเด็กหญิงปาดที่ใต้ตา จากนั้นจึงชี้นิ้วไปด้านใน ส่งสัญญาณให้หลี่เยว่หานไม่ส่งเสียง
“ข้ารู้แล้ว!” หวังเหอฮวาร้องไห้ออกมาในที่สุด “ข้ารู้ว่าท่านชอบผู้หญิงคนนั้น! แต่ท่านจะมาดูถูกน้ำใจข้าเช่นนี้ไม่ได้! พี่เมิ่ง ข้าจริงใจต่อท่านจริง ๆ ถ้าหากท่านคิดว่าข้าไม่ดีตรงไหน ท่านสามารถบอกข้ามาได้ ข้าจะเปลี่ยนแปลง! แต่ผู้หญิงที่ท่านพากลับมานั้น เพียงข้ามองก็รู้แล้วว่านางโหดเหี้ยม ต้องไม่หวังดีต่อมู่ชวนและหลิงซีเป็นแน่!”
เมื่อได้ยินข้อกล่าวหาที่ชวนน้ำตาไหลเหล่านั้นทีละคำ ๆ หลี่เยว่หานจึงอดยกนิ้วโป้งไปยังหลิงซีไม่ได้ เด็กหญิงตัวน้อยยกมุมปากขึ้นมา พลางโน้มตัวไปกระซิบเบา ๆ ข้างหูของหญิงสาว “พี่สาวห
