บทที่ 27 หลี่เย่วหานแม่บุญธรรมผู้ชั่วร้าย
วันรุ่งขึ้น เมื่อหลี่เยว่หานตื่นขึ้น เมิ่งฉีฮ่วนก็ออกไปข้างนอกแล้ว มู่ชวนกล่าวว่าเมิ่งฉีฮ่วนออกจากบ้านไปตั้งแต่เช้าตรู่ของทุกวัน เพราะเขาต้องล่าสัตว์บนภูเขา และต้องเข้าไปในอำเภอเพื่อขายหนังตอนที่เหยื่อยังสด ๆ อยู่ ซึ่งมันลำบากอย่างยิ่ง
หลังจากได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก
สำหรับอาหารเช้า หลี่เยว่หานนึ่งซาลาเปาแป้งขาว ซึ่งพี่น้องก็พอใจกับหมูป่ากับไข่คนที่เหลือจากเมื่อคืนนี้มาก
หลังอาหารเช้า หลี่เยว่หานจับมือเล็ก ๆ ของหลิงซีแล้วออกไปพร้อมกับมู่ชวน
ท้ายที่สุดหญิงสาวจะอาศัยอยู่ในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นเป็นระยะเวลาหนึ่ง หลี่เยว่หานวางแผนที่จะไปส่งมู่ชวนที่สถานศึกษา และทำความคุ้นเคยกับหมู่บ้านไป๋อวิ๋นไปในเวลาเดียวกัน
ใช้เวลาเดินจากบ้านเมิ่งไปสถานศึกษาราวหนึ่งเค่อ ทางเท้าเรียบมาก ถ้าดูดี ๆ จะมีทรายละเอียดเป็นชั้น ๆ แม้ว่าสิ่งนี้จะนำไปสู่การมีฝุ่นจำนวนมาก แต่เมื่อฝนตก ถนนที่ปูด้วยทรายละเอียดจะมีโอกาสเป็นโคลนน้อยที่สุด
ดังที่เมิ่งฉีฮ่วนกล่าว หมู่บ้านไป๋อวิ๋นนั้นร่ำรวยกว่าหมู่บ้านเฮยถู่มาก หลี่เยว่หานเดินไปตลอดทางและบ้านที่เธอเห็นก็เป็นระเบียบเรียบร้อย แม้ว่าผู้คนในหมู่บ้านเฮยถู่จะทำงานหนัก แต่หลายคนในหมู่บ้านก็ยังคงอาศัยอยู่ในบ้านมุงจากที่ทรุดโทรม ทั้งบ้านบางหลังก็สร้างขึ้นเองด้วยซ้ำ ซึ่งมันเป็นสิ่งที่ผิดกฎหมาย
ในหมู่บ้านไป๋อวิ๋น แม้ว่า
