กหน้าของเขาในอีกไม่กี่อึดใจ…
แล้วจะให้พูดว่าเธอตั้งใจที่จะปฏิบัติต่อสองพี่น้องเหมือนลูกของเธอเอง?
ทำเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็เชื่ออย่างยิ่งว่าเมิ่งฉีฮ่วนจะบอกเธอว่า ในเมื่อเธอรักพวกเขาเหมือนลูกของเธอเอง หญิงสาวจึงไม่ควรคิดค่าดูแลพวกเขา
ชั่วครู่หนึ่ง หลี่เยว่หานยืนตกตะลึงอยู่กับที่ สมองของหญิงสาวมึนงงไปด้วยความโกรธ
เมื่อเห็นใบหน้าของหลี่เยว่หานที่มืดมนด้วยความโกรธ ในที่สุด เมิ่งฉีฮ่วนก็พูดขึ้นช้า ๆ “ไม่ต้องกังวลไป ตราบใดที่เจ้ายังอยู่ในบ้านเมิ่งของข้าวันหนึ่ง สำหรับโลกภายนอกเจ้าจะยังคงเป็นภรรยาของข้า และเจ้าสามารถขายของในบ้านได้ ข้ามีคำขอเดียวคือก่อนจะผ่อนจ่ายหนี้หมด เจ้าต้องดูแลสองพี่น้องให้ดี”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็ถอนหายใจ “เข้าใจแล้ว!”
คนอยู่ใต้ชายคาต้องยอมก้มหัว เมื่อคิดถึงเงินหนึ่งพันหนึ่งร้อยตำลึง คิดถึงแผนการร่ำรวยที่ยังไม่บรรลุผล หลี่เยว่หานก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากก้มหน้าสู้ชีวิต
แค่คิดก็โกรธแล้ว! ในศตวรรษที่ 21 หลี่เยว่หานใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อสำเร็จการศึกษาจากสถาบันชั้นนำของจีนอันทรงเกียรติด้วยปริญญาสองใบ จากนั้น ภายใต้เสียงโทรศัพท์กว่าสิบสายจากพ่อและแม่เลี้ยงของเธอในแต่ละวันที่กระตุ้นให้หญิงสาวกลับบ้าน เธอจึงไปต่างประเทศเพื่อเป็นอาสาสมัครช่วยคนจนโดยไม่รีรอ ซึ่งหญิงสาวไม่เคยหวังอยากรวยเลย
แต่ไม่คาดคิดว่าหลังจากกระโดดลงมาจากชั้นที่ยี่สิบเจ็ด เธอจะเดินทางมาที่
