ิ่งฉีฮ่วนและหลี่เยว่หานก็ถอนหายในด้วยความโล่งอกออกมาพร้อมกัน
“เอาล่ะ ที่นี่พวกเราจะมาคุยกันได้หรือยัง” หลี่เยว่หานลุกขึ้นนั่งบนเตียง เธอรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย หลังจากหายใจเข้าลึก ๆ สองครั้งก็มองไปที่เมิ่งฉีฮ่วน “ท่านบอกข้ามาว่าตระกูลหลี่เป็นหนี้ท่านอยู่เท่าใด ให้เวลาข้าหน่อย ข้ารับปากว่าจะจ่ายคืนให้ท่านพร้อมดอกเบี้ย!”
ฟังเช่นนี้แล้ว เมิ่งฉีฮ่วนก็มองไปที่หลี่เยว่หานอย่างนิ่งเงียบ สายตากวาดขึ้นลงราวกับกำลังสงสัยคำพูดของนาง
เห็นท่าทางเช่นนี้แล้ว หลี่เยว่หานก็รีบกล่าวออกมา “ในระหว่างนี้ ข้าสามารถช่วยท่านดูแลเด็กทั้งสองคนได้! เงื่อนไขของข้าคือพวกเราสองคนมีความสัมพันธ์เพียงแค่ลูกหนี้กับเจ้าหนี้เท่านั้น ท่านไม่สามารถกระทำสิ่งอื่นใดกับข้าได้!”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าตระกูลหลี่เป็นหนี้ข้าอยู่เท่าใด?” เมิ่งฉีฮ่วนถาม
“นี้เป็นคำถามที่ข้าถามท่านไม่ใช่หรือ…” หลี่เยว่หานอดกั้นความอยากสบถด่าออกมา และท่องเอาไว้ในใจว่าอยู่ใต้ชายคาบ้านคนอื่น จำเป็นต้องก้มหัว ต้องพูดอย่างสุภาพนอบน้อม
“เริ่มตั้งแต่รุ่นพ่อของหลี่ต้าเฉิง ตระกูลหลี่เป็นหนี้ตระกูลเมิ่งอยู่หนึ่งร้อยตำลึงเงิน พวกเจ้าเอาเงินไปทำสิ่งใดข้าก็ไม่ทราบ” เมิ่งฉีฮ่วนแต่งเรื่องขึ้นมาโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า “มาถึงรุ่นของหลี่ต้าเฉิง คำนวณดอกเบี้ยแล้วก็เพิ่มขึ้นมาสองเท่า ตอนนี้มาถึงรุ่นของเจ้า นับประมาณได้สามร้อยตำลึง”
หลี่เยว่หานอ้าปากค้างอย่างอดไม่ได้
มิน่าเล่าเ
