บทที่ 17 มารดาเลี้ยงผู้รักใคร่บุตรของสามี
ถ้าหากเมื่อครู่รู้ว่าคนเหล่านี้จะมาทวงหนี้ล่ะก็ นางก็คงไม่แสร้งทำเป็นแม่เลี้ยงใจดีเช่นนี้แน่!
“ใช่ รวมทั้งต้นและดอกคือจำนวนเท่านี้” ชายหน้าบากกดนิ้วหัวแม่มือ นิ้วชี้ นิ้วกลางเข้าหากัน จากนั้นสายตาจึงมองมายังหลี่หรงหรง “ถ้าหากไม่มีเงิน ก็สามารถนำนางผู้นี้มาชำระหนี้แทนได้”
หลี่หรงหรงที่ถูกชายหน้าบากพูดจาให้หวาดกลัว รีบเข้าไปหลบอยู่ด้านหลังของหวังเฟิ่งทันที
หวังเฟิ่งพูดขึ้นมาอย่างไม่หวั่นใจ “พี่ชาย เรื่องใดใครก่อ ผู้นั้นก็ต้องรับผิดชอบ ในเมื่อเยว่หานเป็นคนติดหนี้พวกท่าน ก็ต้องไปตามที่เยว่หาน ไม่ใช่เรื่องที่หรงหรงของเราจะต้องเข้าไปยุ่ง!”
ในตอนนี้ หลี่ต้าเฉิงที่อุ้มหลี่เยว่หานกลับเข้าไปในห้องจึงเดินออกมา “เยว่หานติดเงินพวกเจ้า? หมายความว่าอย่างไร? เจ้ามีหลักฐานหรือไม่?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายหน้าบากจึงฉีกยิ้มเย็น ก่อนจะหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ พลางเดินไปตรงหน้าหวังเฟิ่งและหลี่ต้าเฉิง “นี่คือหนังสือสัญญาที่หลี่เยว่หานประทับรอยนิ้วมือไว้ หรือพวกท่านคิดที่จะไม่ชดใช้หนี้กัน? จะบอกอะไรให้ ลูกพี่ของเราไม่ใช่คนที่จะมาหาเรื่องได้ง่าย ๆ หากพวกเจ้าไม่คิดชดใช้หนี้ก็จงรอวันที่จะโดนเฆี่ยนตีวันละสามครั้งได้เลย!”
“พี่ชายผู้นี้พูดได้ดี พูดได้ดีจริง ๆ!” หวังเฟิ่งกลัวว่าหลี่ต้าเฉิงจะโง่จนทำให้อีกฝ่ายขุ่นเคืองใจได้ จึงรีบชิงพูดขึ้นมาก่อนหลี่ต้าเฉิง “พี
