บทที่ 13 ฝีปากดั่งองค์หญิงแห่งจู่อัน
หลี่เยว่หานผู้แสนเกียจคร้านเดินไปตามเส้นทางบนภูเขา และกำลังจะเข้าไปในหมู่บ้าน แต่ก็ถูกหยุดไว้โดยสตรีสองนาง
ถ้าหลี่เยว่หานไปทางซ้าย ทั้งคู่ก็จะไปทางซ้าย ถ้าหลี่เยว่หานไปทางขวา พวกนางก็จะไปทางขวา
หลี่เยว่หานยกยิ้มหยัน “สุนัขที่ดีจะไม่เข้ามาขวางทางผู้อื่นรู้หรือไม่?”
“เจ้าเรียกใครว่าสุนัข!” อู๋หลานหลานชี้ไปที่หลี่เยว่หานอย่างไร้มารยาทด้วยใบหน้าที่ดุร้าย “น่าเสียดายที่หรงหรงบอกว่าเจ้าเป็นพี่สาวที่ดี แต่ตอนนี้ข้าเห็นว่าเจ้าเป็นเพียงนังสารเลวผู้หนึ่ง! เป็นนังสารเลวที่ขัดขวางงานแต่งของหรงหรงและคุณชายหลิ่ว!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็เลิกคิ้วขึ้น “พวกเจ้าสองคนถ่อสังขารมากัดข้าถึงที่นี่ บอกข้ามาซิ ว่าหลี่หรงหรงมอบอันใดให้กับพวกเจ้าสองคนกัน?”
ในขณะที่พูด หลี่เยว่หานก็โยนตะกร้าไม้ไผ่ในมือพาดไหล่ “นางสัญญากับพวกเจ้าสองคนว่าจะให้เป็นอนุ หลังจากที่หลิ่วจื้อหย่วนแต่งงานกับนางงั้นหรือ?”
“หลี่เยว่หาน! อย่าพูดจาน่าเกลียดเกินไปนัก!” เจิ้งจวนที่เดิมวางแผนจะให้อู๋หลานหลานเป็นผู้ต่อปากต่อคำกับอีกฝ่าย ส่วนนางยืนโบกธงให้กำลังใจอยู่ด้านข้าง เพราะท้ายที่สุด นางก็เคยเห็นอู๋หลานหลานก่นด่าผู้อื่นมาก่อน ส่วนหลี่เยว่หานก็เป็นประเภทที่ไม่มีปากเสียงมาโดยตลอด นางไม่ได้คาดหวังว่าหลี่เยว่หานจะเป็นเช่นนี้เมื่อยามนางเปิดปาก!
“น่าเกลียด? เจ้าไม่เคยได้ยินคำพูดที่น่าเกลียดมาก่อน
