ว่หานจะอารมณ์เสียแค่วันสองวัน แต่ไม่มีใครได้คาดคิดว่าแม้จะผ่านไปสามวันแล้ว หลี่เยว่หานก็ไม่มีทีท่าว่าจะหายโกรธเลย
เดิมทีหวังเฟิ่งไม่ต้องทำอะไรในบ้านเลย นางแค่ต้องออกไปพูดคุยกับหัวหน้าหมู่บ้านและคนอื่นในหมู่บ้านไปวัน ๆ เท่านั้น
แต่เมื่อหลี่เยว่หานทิ้งงานทั้งหมดไป นางก็ต้องเป็นคนทำอาหาร ซักผ้า และทำความสะอาดเอง ซึ่งทุกวันนี้นางเหน็ดเหนื่อยมากจนไม่สามารถยืดตัวตรงได้
นางตั้งใจจะขอให้หลี่หรงหรงช่วยนาง แต่เมื่อเห็นมือที่อ่อนนุ่มของอีกฝ่าย อีกทั้งคิดว่าบุตรสาวของนางกำลังจะได้เป็นนายหญิงของตระกูลหลิ่ว นางก็ล้มเลิกความคิดไปทันที
หวังเฟิ่งซ่อนอาหารทั้งหมดไว้ในครัวแล้ว นางไม่เชื่อว่าหลี่เยว่หานยังสามารถหาอาหารได้!
เมื่อถึงเวลาที่นางหิว นางก็จะออกมาทำงานอย่างเชื่อฟังแน่นอน!
นังเด็กอกตัญญูนี่ ไม่ถูกทุบตีสามวันก็ไม่เชื่อฟังแล้วจริง ๆ!
