วียนก็กลับมาถึงหมู่บ้านเฮยถู่
หลี่เยว่หานส่งหัวหน้าหมู่บ้านกลับบ้าน หลังจากนั้นจึงเดินทอดน่องกลับไปยังบ้านตระกูลหลี่
หญิงสาวเห็นหลี่หรงหรงอยู่ตรงประตูบ้านมองสอดส่องไปรอบ ๆ เมื่อเห็นเธอเดินเข้าไป ก็รีบมุดหัวกลับเข้าไปทันที
หลี่เยว่หานเลิกคิ้วขึ้น รู้ได้ในทันทีว่าที่ตระกูลหลี่จะมีการแสดงดี ๆ ให้เธอได้ชม!
ทันทีที่เข้าประตูบ้าน หลี่เยว่หานก็พบหลี่ต้าเฉิง หวังเฟิ่ง และหลี่หรหรงที่ยืนอยู่ด้านหลังหวังเฟิ่ง
“เจ้าไปทำอะไรมา!” หลี่ต้าเฉงถามออกมาด้วยใบหน้าดุร้าย
หลี่เยว่หานยืนพิงประตูสองมือกอดอก ตอบไปอย่างสงบนิ่ง “ถอนหมั้น”
“ก่อเรื่องไปทั่ว!” หลี่ต้าเฉิงกระทืบเท้าด้วยความโกรธ “เจ้าถอนหมั้นไปเช่นนี้ แล้วน้องสาวของเจ้าจะได้แต่งงานอย่างไร!”
“นางนอนกับหลิ่วจื้อหย่วนไปแล้วไม่ใช่หรือ ก็ให้หลิ่วจื้อหย่วนรับผิดชอบเสียสิ” กล่าวแล้วหลี่เยว่หานก็เอียงศรีษะมองหวังเฟิ่ง “อย่างไรเสียข้าก็ไม่คิดแต่งงานแล้ว หลังจากหลี่หรงหรงแต่งงานไปข้าก็ยังคงจะอยู่ในบ้านหลังนี้ มาดูว่าพวกเราสามคนผู้ใดจะมีอายุยืนยาวไปกว่ากัน”
“นังเด็กไม่รักดี!” หลี่ต้าเฉิงโมโหจนหน้าแดง คว้าไม้กวาดมาจะตีหลี่เยว่หาน
หลี่เยว่หานหลบได้อย่างง่ายดาย เธอก้าวถอยหลังออกไปด้านนอกประตู ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นด้วยท่าทางดูน่าเวทนาเป็นอย่างยิ่ง
“ท่านพ่อ เมื่อวานท่านสั่งให้ข้าถอนหมั้น ตอนนี้ข้าก็ถอนหมั้นแล้ว เหตุใดท่านจึงยังทุบตีข้า? หรือว่าเป็นเพราะหรง
