ับหลี่ต้าเฉิงด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน มือข้างหนึ่งลูบศีรษะของหลี่หรงหรงอย่างเบามือ ใบหน้าเต็มเปี่ยมไปด้วยท่าทีของพี่สาวที่รักน้องยิ่ง “แต่ลูกก็ไม่สามารถทนเห็นน้องสาวต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงได้เช่นกัน”
หลี่ต้าเฉิงชะงักไปทันที
“เยว่หาน เจ้าพูด…เจ้าพูดเรื่องใดกัน?”
“ท่านพ่อ เรื่องที่ชัดเจนกว่านี้ท่านต้องไปถามแม่เลี้ยงดูแล้ว หรงหรงเองก็คงจะลำบากใจที่จะพูด” เมื่อหลี่เยว่หานพูดจบ ก็อดยกยิ้มขึ้นมาไม่ได้ “การแต่งงานครั้งนี้ข้ายอมถอยออกมาแล้ว ส่วนเรื่องการแต่งงานของข้าหลังจากนี้ข้าจะจัดการเอง”
เมื่อพูดจบ หลี่เยว่หานจึงหมุนตัวเดินกลับห้องพักของตนไป เมื่อปิดประตูสนิทแล้ว หญิงสาวจึงรีบเอาหูแนบกับประตูเพื่อฟังความเคลื่อนไหวด้านนอก
“หลี่หรงหรง! เจ้าอธิบายให้ข้าฟังชัด ๆ! สิ่งที่พี่สาวเจ้าพูดนั้นหมายความว่าเช่นไร!” หลี่ต้าเฉิงตะโกนขึ้นมาด้วยความโมโห
หลิ่วจื้อหย่วนรีบโอบกอดหลี่หรงหรงไว้ข้างกายทันที พลางพูดเกลี่ยกล่อมอีกฝ่าย “เอ่อ ท่านลุงหลี่ ถึงแม้เรื่องระหว่างข้าและหรงหรงมันจะช่วยไม่ได้แล้วจริง ๆ แต่ข้าก็จริงใจต่อเยว่หานเช่นกัน หรือว่าจะเป็นเช่นนี้ เยว่หานแต่งเป็นภรรยาเอก ส่วนหรงหรงนั้นข้าจะรับไว้เป็นอนุดีหรือไม่?”
“ไม่ได้!” หลี่ต้าเฉิงปฏิเสธเสียงกร้าว “ถ้าหากทั้งพี่ทั้งน้องแต่งกับเจ้า คนนอกจะมองพวกเราตระกูลหลี่เช่นไร!”
หลี่ต้าเฉิงเป็นคนหนึ่งที่ห่วงภาพลักษณ์ของตนยิ่งนัก จึงไม่ยอมให้เรื่องที่พี่น้องสองคน
