ว่หานกับคุณชายใหญ่หลิ่วนั้น เรื่องนี้จะจัดการเช่นไร ก็ขึ้นอยู่กับเยว่หานมิใช่หรือ”
“เจ้ายังกล้าพูดถึงเยว่หานอีกหรือ!” หลี่ต้าเฉิงราวกับถูกจุดไฟให้ระเบิดออกมาอีกครั้ง
“เยว่หานคงคิดไม่ถึง ว่าลูกสาวของเจ้าจะมีสามีเป็นคู่หมั้นของตัวเอง เจ้ารู้หรือไม่ว่านางเสียใจมากเพียงใด!” หลี่ต้าเฉิงพูดด้วยความโมโห “ถึงแม้นางจะพูดไปว่า จะยกงานแต่งครั้งนี้ให้แก่หรงหรง! และการแต่งงานหลังจากนี้นางจะจัดการทุกอย่างเอง! เจ้ารู้หรือไม่ ข้าผู้เป็นพ่อได้ยินเช่นนี้แล้วรู้สึกเจ็บปวดมากเพียงใด!”
หวังเฟิ่งคิดไม่ถึงว่าหลี่เยว่หานจะทำเช่นนี้มาก่อน จึงรู้สึกสับสนอยู่ครู่หนึ่ง “นี่…นี่…ทำให้หรงหรงไม่สามารถแต่งงานได้หรือ?”
“หวังเฟิ่ง! เป็นเพราะแม่แท้ ๆ ของเยว่หาน นางขอเปลี่ยนบุญคุณในการช่วยชีวิตเป็นการแต่งงาน!” หลี่ต้าเฉิงพูดด้วยความโมโห “เรื่องนี้สามารถเปลี่ยนกันได้ง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ!”
“ท่านพี่ เช่นนั้นท่านก็ต้องคิดเผื่อหรงหรงบ้าง!” หวังเฟิ่งพูดพลางชี้นิ้วไปยังหลี่หรงหรงที่ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังหลิ่วจื้อหย่วน “ตอนนี้หรงหรงก็เป็นคนของคุณชายใหญ่หลิ่วแล้ว ท่านคิดว่านางจะสามารถแต่งกับผู้อื่นได้หรือ? คุณชายใหญ่หลิ่วจะยอมอย่างนั้นหรือ!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่หรงหรงจึงรีบสะกิดแผ่นหลังของหลิ่วจื้อหย่วนทันที
หลิ่วจื้อหย่วนไม่คิดว่าจะเอาตัวเองเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ แต่เมื่อคิดดูแล้ว ถ้าหากตอนนี้ไม่ทำตามที่ตระกูลหลี่พูดล
