บทที่ 5 แก้แค้น
อาหญิงโจวตบต้นขาด้วยสีหน้าโกรธเคือง “ไม่ได้การ ข้าไม่อาจทนดูผู้หญิงดี ๆ อย่างเจ้าถูกรังแกเช่นนี้ คราวหน้าเจ้ากับป้าไปที่บ้านของคู่หมั้นเจ้าในเมือง แล้วให้พวกเขามาแต่งเจ้าเข้าตระกูลโดยเร็ว!”
หลังจากได้ยินสิ่งนี้ ดวงตาของหลี่เยว่หานก็สว่างขึ้นมาทันที “แต่อาหญิง ข้าไม่รู้ว่าคู่หมั้นของข้าอาศัยอยู่ที่ใด…”
“อะไรนะ เจ้าไม่รู้กระทั่งเรื่องนี้หรือ?” ดวงตาของอาหญิงโจวเบิกกว้าง “ครอบครัวของสามีในอนาคตของเจ้าคือบุตรชายคนโตของตระกูลหลิ่วที่อยู่ในเมือง! ในตอนนั้น แม่ของเจ้าช่วยชีวิตปู่ทวดหลิ่วเอาไว้ และหลังจากนั้นครอบครัวพวกเจ้าทั้งสองก็ตกลงเรื่องงานแต่งครั้งนี้ด้วยกัน ตระกูลหลิ่วเป็นตระกูลใหญ่ในอำเภอหย่งหนิง พวกเราทุกคนรู้ว่าจวนเขาอยู่ที่ไหน แต่เจ้าไม่รู้หรือ?”
“ข้า…ข้ารู้…” หลี่เยว่หานรีบปกปิด “เมื่อเช้านี้ หรงหรงกระชากหัวของข้า หลังกระแทกหัวกับพื้น ข้ารู้สึกเบลอเล็กน้อยและยังงุนงงอยู่บ้าง”
เมื่อได้ยินเหตุผลของอีกฝ่าย อาหญิงโจวก็คว้ามือของหลี่เยว่หานมากุมไว้ด้วยความเศร้าใจ “แม่เลี้ยงของเจ้าดูเหมือนจะเป็นคนที่เข้าด้วยได้ยาก ตอนนี้เจ้าพบครอบครัวและสามีที่ดีแล้ว ไม่จำเป็นต้องอยู่ทนทุกข์ทรมานที่นี่แล้ว รีบแต่งไปกับคนที่มั่นคงและไปเป็นฮูหยินน้อยของบ้านนั้นซะ”
หลี่เยว่หานตอบรับ แต่ในใจเธอไม่ได้คิดเช่นนั้น
หากตระกูลหลิ่วยังคงคิดเกี่ยวกับการแต่งงานครั้งนี้จริง ๆ ทางหลี่เยว่หานก็อายุสิ
