นุ่มพลันหลุดลอยไปชั่วครู่ ทว่าเมื่อเผชิญกับการเคลื่อนไหวเชื้อเชิญของหลี่เยว่หาน เขาก็พลิกตัวกดร่างเล็กของหญิงสาวเอาไว้ใต้ร่างตน…
เช้าวันต่อมา หลี่เยว่หานตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงง อาการปวดศีรษะทำให้เธอยกมือขึ้นจับหัวของตนเอง
ความปวดร้าวทั้งร่างบอกเธอว่าตนเองยังมีชีวิตอยู่ ไม่เพียงแต่มีชีวิตอยู่ แต่ยังข้ามเวลามาอีกด้วย
ไม่เพียงแต่ข้ามเวลามา แต่ยังสูญเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว
ทั้งยังเป็นฝ่ายริเริ่มเชื้อเชิญเอง!
เมื่อคิดขึ้นมาได้เช่นนี้ หัวใจของหลี่เยว่หานก็เย็นเยียบลง
หลังจากจัดระเบียบความทรงจำในหัวแล้ว ภายในใจหญิงสาวก็ยิ่งเย็นยะเยือก
เจ้าของร่างเดิมเองก็ชื่อหลี่เยว่หาน แม่เลี้ยงเองก็ยังมีชื่อว่าหวังเฟิ่ง อีกทั้งนางยังมีน้องสาวต่างมารดาอีกหนึ่งคน!
เพราะเจ้าของร่างเดิมเกิดมามีผิวพรรณดี แม่ผู้ให้กำเนิดของนางจึงจัดเตรียมการแต่งงานดี ๆ ไว้ให้นางก่อนจะเสียชีวิต ทว่าแม่เลี้ยงหวังเฟิ่งกลับอยากให้นางยกการแต่งงานครั้งนี้ให้กับหลี่หรงหรงผู้เป็นน้องสาวต่างแม่ แต่เจ้าของร่างเดิมกลับปฏิเสธ จึงถูกแม่เลี้ยงหวังเฟิ่งวางยาหมายจะทำลายนาง
ทว่าผู้ใดจะคาดคิด แม่เลี้ยงวางยานางมากเกินไปจนทำให้นางตาย และเกรงกลัวว่าจะเป็นเรื่อง จึงมัดร่างของนางไว้กับก้อนหินแล้วโยนทิ้งลงน้ำไป
ไม่รู้เป็นเพราะนางขาดอากาศหายใจนานเกินไปหรือไม่ จึงไม่มีความทรงจำของร่างเดิมอยู่มากนัก แต่อย่างน้อยก็เพียงพอให้เธอเข้าใจสถานการณ์เบื้องหน้าน
