ิมที่มีนามว่าหวังเฟิ่ง อีกทั้งคนผู้นี้ยังดูเหมือนแม่เลี้ยงของเธอเป็นอย่างมาก
เมื่อหวังเฟิ่งเห็นหลี่เยว่หาน ก็พลันตกใจ บนใบหน้าปรากฏความหวาดกลัว ทั้งยังก้าวถอยหลังไปอีกหลายก้าว
“ท่านแม่ ท่านกำลังมองสิ่งใดอยู่?” มีเสียงหญิงสาวที่ยังเยาว์วัยดังขึ้น ก่อนที่ร่างน้องสาวต่างมารดาของเจ้าของร่างเดิมอย่างหลี่หรงหรงจะเดินออกมาจากด้านหลังหวังเฟิ่ง เมื่อเห็นหลี่เยว่หานยืนอยู่นอกประตูด้วยสภาพไม่ค่อยดีก็พลันขมวดคิ้ว
“หลี่เยว่หาน เจ้ายังมียางอายอยู่หรือไม่? เมื่อคืนก็ไม่กลับบ้านมาทั้งคืน เจ้ากำลังทำให้ตระกูลหลี่ของพวกเราอับอายขายหน้า!” หลี่หรงหรงพูดด้วยเสียงอันดัง ดึงดูดความสนใจของผู้คนจำนวนไม่น้อยเข้ามาทันที
หลี่เยว่หานได้สติคืนมาจากใบหน้าของหวังเฟิ่ง เธอมองไปที่หลี่หรงหรง ทว่าไม่ได้พูดจาอะไร เพียงแค่ก้าวไปข้างหน้าต้องการเข้าไปด้านใน เรื่องทั้งหมดแปลกประหลาดเป็นอย่างยิ่ง เธอต้องการสถานที่เงียบสงบเพื่อจัดการเรื่องความทรงจำทั้งหมด
แต่คาดไม่ถึงว่าหวังเฟิ่งที่ได้สติกลับมา ผลักร่างของหลี่เยว่หานจนล้มลงไปกับพื้น ก่อนจะท้าวเอวชี้เธอพร้อมก่นด่า “นางแพศยา! ออกไปให้พ้นเดี๋ยวนี้!”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็เบนสายตาไปมองหวังเฟิ่ง แม้สีหน้าของหวังเฟิ่งจะดุร้าย แต่ในแววตากลับมีความตื่นตระหนกซ่อนอยู่
ใช่แล้ว เมื่อคืนหวังเฟิ่งมั่นใจว่าเจ้าของร่างเสียชีวิตไปแล้ว จึงมัดร่างหลี่เยว่หานเอาไว้กับก้อนหินก่อนจะ
