กว่าลงบ่อมากนัก”
“เช่นนั้นเจ้าก็ไปหาคนที่สูงส่งเหมือนกันไปล่าสัตว์สิ ข้าอยากจะทำอะไรไม่จำเป็นต้องให้เจ้ามาพูดมาก”
“เจ้าคนดื้อรั้น!”
“สังวรการกระทำหน่อย”
เห็นคนทั้งสองกำลังโต้เถียงกัน จินเฟยเหยาก็โผล่หน้าไปดูด้วยความสงสัย พบว่าบนป้ายที่ตั้งหน้าประตูลานเรือนหอหลงเสียงเขียนอักษรไว้ พอนางมองดูอย่างละเอียด ที่แท้เป็นประกาศรับสมัครทำความสะอาดขยะในบ่อสุราของหอหลงเสียง บนนั้นระบุว่าต้องการผู้บำเพ็ญเซียนขั้นแปลงจิตขึ้นไป ทั้งยังให้รางวัลอย่างงาม ขยะหนึ่งตำลึง[1]ได้ศิลาวิญญาณชั้นกลางหนึ่งร้อยก้อน
เอ๋! ราคาสูงเกินไปแล้วกระมัง ตำลึงละหนึ่งร้อยศิลาวิญญาณ คนพวกนี้ล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นแปลงจิตนะ กำจัดสิ่งสกปรกเล็กน้อยยังจำเป็นต้องใช้ตำลึงมาคำนวณด้วยหรือ มิน่าจึงมีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นแปลงจิตมากขนาดนี้ นี่เหมือนศิลาวิญญาณร่วงลงมาจากฟ้าเลยทีเดียว สูงส่งไม่สูงส่งอะไรกัน ศิลาวิญญาณสิสำคัญที่สุด
จินเฟยเหยาที่คิดจะมาซื้อของหวั่นไหวทันที บ่อสุราเป็นสถานที่ซึ่งสัตว์กลืนฟ้าอาศัยอยู่พอดี สามารถได้เห็นสัตว์กลืนฟ้าทั้งยังได้ศิลาวิญญาณ บางทีอาจโชคดีเก็บหินอุจจาระได้หลายก้อน คนโง่สิไม่ไป
ดังนั้นนางจึงรีบยกมือขึ้นตะโก
