งนิ่ง แค่ยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “ใช่ กบกลืนฟ้าก็เรียกว่าสัตว์กลืนฟ้า เนื่องจากหน้าตาเหมือนกบ ถึงการร้องแตกต่างกันกลับเป็นสัตว์ชนิดเดียวกัน ในบ่อสุราที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่ มีกบกลืนฟ้าตัวผู้ บอกไม่ได้ว่ามันเริ่มร้องตั้งแต่เมื่อใด บางครั้งก็วันละหลายครั้ง บางครั้งหลายสิบวันก็ไม่มีความเคลื่อนไหวเลยสักนิด”
“กบร้องก็เป็นเรื่องธรรมดา เพียงแต่ร้องดังเกินไป หาเวลาไปดูหน่อยเถอะ” จินเฟยเหยาเอ่ยพลางลูบศีรษะ
“เจ้าต้องการหินอุจจาระสินะ สิ่งนั้นไม่ได้ให้เจ้าหยิบตามใจชอบ มีคนไปเก็บกลับมาให้ผู้บำเพ็ญเซียนที่มีเส้นสายกับพวกเขาหลอมสร้างพื้นที่มิติโดยเฉพาะ” อินเยวี่ยเดาเจตนาของนางได้จึงอธิบาย
จินเฟยเหยาเลิกคิ้ว เอ่ยอย่างประหลาดใจ “เผด็จการเกินไปแล้ว ทำไมคนอื่นเก็บไม่ได้ พวกเขาไม่ได้ถ่ายออกมาเองเสียหน่อย สัตว์กลืนฟ้าไม่ใช่สัตว์ปิศาจตามธรรมชาติหรือ? วางอยู่ตรงนั้นใครๆ ก็ไปเก็บได้ ถึงกับไม่ให้คนอื่นไปเก็บ ไร้เหตุผลสิ้นดี!”
“สัตว์กลืนฟ้าตัวนี้ไม่ได้เกิดในป่า ได้ยินว่าเป็นสัตว์ภูติที่ใครบางคนเลี้ยง ภายหลังเนื่องจากขนาดตัวมหึมาเกินไปจึงเลี้ยงไว้ในบ่อสุราแล้วเลี้ยงมาจนถึงบัดนี้ ไม่มีใครรู้ชื่อของเจ้านายมัน แต่กลับมีคนส่งอาหารให้
