ึงร้อยปี ไปมาครั้งหนึ่งก็ลำบาก”
จินเฟยเหยาเอ่ยต่อให้ “ดังนั้นถ้ามีเกาะวงแสง พวกเขาก็สามารถพกหญ้าวิญญาณไปได้ ไม่จำเป็นต้องกังวลปัญหาทรัพย์สินที่บ้าน”
“เจ้ามีวิธีช่วยข้าผูกสัมพันธ์หรือ? เพียงแต่ในหมู่ผู้บำเพ็ญเซียนที่โลกระดับเทพมีการตกลงกันไว้ว่าหินอุจจาระที่ได้จากที่นี่ ห้ามนำไปขายที่โลกระดับวิญญาณ ถ้าข้าจะขายสิ่งนี้ก็ได้แต่ไปประมูลในตลาดมืดเหมือนเมื่อก่อน” อินเยวี่ยมองจินเฟยเหยา เขารู้ว่านางรู้จักคนมากมาย มีหนทางนานัปการ ถึงไม่มีหนทาง นางก็จะไปขโมยไปช่วงชิงมาโดยไม่เกรงกลัวว่าอีกฝ่ายมีอำนาจอิทธิพลเพียงใด
จินเฟยเหยาไม่ตอบคำถามของเขา แต่กลับถามตรงๆ “เจ้าคิดจะให้ข้าชดใช้ค่าเสียหายเท่าไร”
“ถ้าเจ้าทำให้ข้าได้หินอุจจาระ ก็ไม่ต้องชดใช้ค่าเสียหาย ข้าจะให้พวกเขาขุดสถานที่ด้านข้างอยู่อาศัยก็พอ อีกทั้งข้าจะไม่เอาหินอุจจาระไปเปล่าๆ จะจ่ายศิลาวิญญาณให้เจ้าตามราคาขายในที่อื่นๆ” อินเยวี่ยหรี่ตายิ้มแย้มด้วยสีหน้าอ่อนโยนน่าสนิทสนม
“ไม่มีปัญหา ข้าจะช่วยเอามาให้เจ้า แต่คุณภาพอาจจะไม่เหมือนกันอยู่บ้าง” จินเฟยเหยาตบอกเอ่ยอย่างเชื่อมั่น
“คุณภาพไม่เหมือนกัน?” อินเยวี่ยมองนางอย่างไม่เข้าใจ หรือเป็นสัตว์สะท้านฟ้าที่ยังไม่โ
