่อของข้าไม่รู้ ข้าให้เจ้าได้ ใครให้พวกเราร่วมมือกันอยู่แล้วเล่า เอาอย่างนี้ กำไรที่ได้จากการขายพื้นที่มิติในร้านหุ้นส่วนทั้งหมด สำนักจินคุนเราขอแบ่งมาแค่ส่วนเดียว ชิ้นที่ขายในร้านของเจ้าเอง สำนักจินคุนจะไม่เอากำไร”
“ส่วนเดียว?” อินเยวี่ยมองนางแล้วเริ่มยิ้ม เดี๋ยวก็ท่านพ่อเดี๋ยวก็ส่วนเดียว นี่คือกลัวว่าข้าจะสังหารคนปล้นชิงสิ่งของหรือ อย่างที่ข้าคิดไว้จริงๆ นางมีของให้ระยะยาว
จินเฟยเหยาเอ่ยด้วยสีหน้าขออภัย “เนื่องจากข้ามีวัตถุดิบให้แค่ชนิดเดียว สิ่งอื่นๆ ข้าต้องหา อีกทั้งการหลอมสร้างก็มีเจ้าจัดการ เจ้าก็รู้ว่าสยงเทียนคุนโง่งม ทุกอย่างต้องไหว้วานผู้ยิ่งใหญ่อย่างเจ้าไปทำ พวกเราจะมีหน้าขอเยอะๆ ได้อย่างไร แค่ส่วนเดียวเป็นอย่างไร?”
อินเยวี่ยยกถ้วยชาขึ้นดื่มก่อน จากนั้นเอ่ยยิ้มๆ ว่า “เจ้าไม่กลัวว่าข้ากับหลงเป็นศัตรูกันหรือ?”
ได้ยินคำตอบที่ไม่ตรงคำถามของเขา จินเฟยเหยาก็ตกใจ จากนั้นรีบเอ่ยว่า “เป็นไปไม่ได้ เขาบอกว่าเคยพบหน้าเจ้าครั้งหนึ่ง ไม่ได้บอกว่าพวกเจ้าสองคนเคยสู้กัน ในเมื่อไม่เคยสู้กัน ต้องไม่มีบุญคุณความแค้นแน่ อีกทั้งท่านพ่อของข้ายังเคยชมเจ้าด้วย เขาบอกว่าเจ้าจัดการยาก มีความสามาร
