านของอินเยวี่ย จินเฟยเหยายังนึกว่าอาศัยอำนาจเงินของเขาบวกกับพลังบำเพ็ญเพียรสูงขนาดนี้ ร้านต้องตั้งอยู่บนเกาะลอยได้อันงดงามหรูหราแน่นอน แต่คิดไม่ถึงว่าจะเป็นตึกเล็กๆ สองชั้นริมถนนลอยได้ ดีกว่าร้านชั้นเดียวพวกนั้นเล็กน้อย
ภายนอกทาสีดำเช่นเดียวกัน เพียงแต่เปลี่ยนป้าย ไม่ใช่คฤหาสน์อินแต่เขียนว่าคฤหาสน์เยวี่ย บนป้ายด้านข้าง มีอักษรหวัดตัวใหญ่ เป็นร้านขายของชำเหมือนกัน
“สหายเซียนอิน ทำไมร้านของเจ้ายิ่งเปิดยิ่งเล็กลง อาศัยกำลังทรัพย์และฐานะของเจ้า ต้องได้ไปสร้างร้านบนเกาะลอยได้ด้านหน้าสิ ขนาดชื่อก็เปลี่ยน สูญเสียเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเจ้าไปนะ” จินเฟยเหยามองชื่อร้าน เอ่ยพลางส่ายศีรษะ
อินเยวี่ยเพียงยิ้มบางๆ “ที่นี่เป็นสถานที่อยู่ของผู้บำเพ็ญเซียนสำนักเที่ยงธรรม แขวนป้ายแบบนั้นข้าก็ค้าขายไม่ได้น่ะสิ อีกสักครู่พอเข้าไปข้างในอย่าพูดจาเหลวไหล ข้าเชิญผู้ดูแลร้านมาจากที่นี่ ไม่ได้ใช้คนของตนเอง”
“แบบนี้เอง” จินเฟยเหยาตอบรับ ในใจกลับนึกถึงเรื่องหนึ่งได้ ในเมื่อคนในร้านไม่ใช่ศพ เขาน่าจะไม่สะดวกคิดบัญชีกับตนเอง ที่จริงคำนวณดูแล้ว เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับตนเองสักหน่อย ถึงตอนนั้นจะอยู่ที่นั่นด้วยแต่ตนเองไม่ใ
