ม่ใช้กระดาษทว่าใช้ป้ายหยกแทน ทำเสียมีมาดทีเดียว
นางรับป้ายหยกมาแล้วใช้การรับรู้เข้าไปดู เห็นในซื่อเต้าจิงเอ่ยถึงเรื่องที่เรือเหาะของหอเหอฮวนถูกทำลาย ในนั้นย่อมรวมถึงเรื่องของเจ้าแม่ต้นไม้และผู้ยิ่งใหญ่ที่ลงมาจากโลกระดับสวรรค์ บรรยายอย่างมีชีวิตชีวาราวกับอยู่ในเหตุการณ์ตอนนั้นด้วย
เขียนเรื่องต่อสู้กันเสียละเอียดยิบจินเฟยเหยายังเข้าใจได้ แต่คิดไม่ถึงว่าจะเขียนเรื่องตนเองขโมยสิ่งของบนนั้นด้วย ถึงแค่เอ่ยว่าสัตว์ปิศาจเขาโง้งที่ปล้นหอเหอฮวนมีขนสีดำทั่วร่าง แต่ที่เลอค่าคือมีภาพเหมือนด้วย
ไม่รู้ว่าซื่อเต้าจิงหาอาจารย์วาดภาพที่วาดใบหน้าของจินเฟยเหยาในนั้นมาจากที่ใด เรื่องนี้ก็ยังวาดช่างใส่ใจจริงๆ หน้าตาเหมือนนางถึงแปดส่วน และสิ่งที่ทำให้จินเฟยเหยาหมดวาจาไม่ใช่ภาพวาด ทว่าเป็นสิ่งที่ได้ยิน ทำลายเรือเหาะ ขโมยสิ่งของ แม้แต่เรื่องหัวของหวาหวั่นซีก็เขียนไว้บนนั้น บอกว่าสังหารผู้บำเพ็ญเซียนคนงามเผ่ามนุษย์ ทั้งยังทำลายศพ ไร้มนุษยธรรม หน้าตาอัปลักษณ์สุดเปรียบปาน
ปล้นหอเหออฮวนน่ะช่างเถอะ หัวของหวาหวั่นซีก็เป็นเรื่องเป็นราวได้ด้วย แค่ดูจากซื่อเต้าจิง เรื่องราวดีงามส่วนมากล้วนร่วงใส่ตัวจินเฟยเหยา ถ้า
