นคนนี้จึงกล่าวว่า “ผู้อาวุโสไม่ต้องกังวล ในเมืองเถียวเจียมีร้านขายพื้นที่มิติมากมาย สิ่งที่มีขายมากที่สุดคือเกาะวงแสง ราคาอิงตามขนาด แต่ก็มีของมือสองขายตามแผงแบกะดิน ราคาจะถูกลงกว่าครึ่ง”
มีของมือสองด้วย ท่าทางที่นี่จะไม่มีคนยุ่งเกี่ยวสามารถหาสถานที่สร้างถ้ำเซียนได้ตามสบาย ดังนั้นจินเฟยเหยาจึงกล่าวขอบคุณคนผู้นี้แล้วเหาะไปยังเมืองเถียวเจียที่เขาบอก ถึงนางคิดจะไปรอบนอกโดยตรง แต่ตนเองบอกว่าไม่มีเกาะวงแสง ถ้าไม่ไปซื้อที่เมืองเถียวเจียสักชิ้นทว่าตรงไปรอบนอกก่อนก็แปลกประหลาดเกินไป
ที่จริงแค่เหาะมาครู่หนึ่ง นางก็เห็นเบื้องหน้ามีเกาะลอยได้ขนาดประมาณสองร้อยหมู่แห่งหนึ่ง บนเกาะมีบ้านเรือนแน่นขนัด ถนนลอยได้แปดสายด้านข้างค่อนข้างกว้างขวาง แต่ละสายกว้างสามสี่จั้ง ดังนั้นสร้างบ้านอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่ริมถนน ดูออกจากแถบผ้าหรือป้ายที่แขวนบนอาคารว่าทั้งหมดนี้คือร้านค้า
“ร้านในเมืองนี้มีมากมายจริงๆ” จินเฟยเหยาคิดไม่ถึงว่าจะมีร้านเยอะขนาดนี้ เป็นร้านค้าแทบทั้งนั้น ทอดสายตามองไปเกรงว่าอย่างน้อยมีหลายร้อยแห่ง อีกทั้งยังมีผู้บำเพ็ญเซียนมากมาย คนที่เหาะเหินบนท้องนภาและเดินอยู่บนถนนลอยได้ล้วนเป็นผู้
