รนกปิศาจหมดและเผาป่าเมฆาจนเกลี้ยงก็ไม่พบเห็นเงาร่างของจินเฟยเหยา เรื่องนี้ทำให้เขามีโทสะแทบตาย ตอนนี้จะไล่ตามไปก็ไม่รู้ว่าสมควรไปค้นหาทิศทางใด แต่จะกลับไปก็ทำให้เขาไม่สบายใจอีกจึงนั่งเดือดดาลอยู่บนรถเหาะตามลำพัง
ตอนนี้มีผู้บำเพ็ญเซียนหัวไวเข้ามากล่าวว่า “เจ้าหอ ปิศาจตัวนี้ท่าทางไม่ธรรมดา หน้าตาอัปลักษณ์ขนาดนี้คาดว่าต้องมีคนเผ่าปิศาจรู้จัก มิสู้พวกเรากลับไปก่อนแล้วใช้ความสัมพันธ์กับเผ่าปิศาจตรวจสอบความเป็นมาของนาง รอจนสอบถามกระจ่างก็สามารถไปหาถึงที่ได้ ต่อให้นางติดปีกก็ยากจะบินหนี!”
เซี่ยลี่กวาดมองเขาแวบหนึ่ง บันไดลงนี้ไม่เลวจริงๆ ดังนั้นเขาจึงเอ่ยอย่างดุร้าย “วันนี้ปล่อยนางไปก่อน รอจนตรวจสอบรังเก่าและผู้ชักใยอยู่หลังม่านของนางได้ จะให้นางคายค่าเสียหายทั้งหนังทั้งกระดูกออกมาให้ข้า!”
“กลับ!” เซี่ยลี่ออกคำสั่ง พลันนึกได้ว่าหอเหอฮวนของตนเองถูกทำลายไปนานแล้ว นี่คือหยาดโลหิตจากหัวใจของตนเอง แล้วตอนนี้จะกลับไปที่ใด? ไปดูที่โลกเทพกูซู่ก่อน เผ่าปิศาจส่วนมากของที่นั่นถูกผู้ยิ่งใหญ่สังหาร ถึงพื้นที่ว่างผืนนั้นไม่ใหญ่นัก ทว่าก็สามารถพักผ่อนได้
โชคดีที่มีเรือเหาะที่สำรอง กลับไปดูก่อนว่ามีคนมากเพียง
