มาเล่น
คิดๆ ดูแล้วจินเฟยเหยาพูดได้ถูกต้อง หวาหวั่นซีเงยหน้าขึ้นมองตรงแสงสีฟ้า เพียงแต่อยู่ไกลเกินไป นางจึงมองเห็นไม่ชัดว่าในแสงสีฟ้ามีอะไร นางตั้งใจเบิกตามองเหมือนกับตายตาไม่หลับ
“ในแสงสีฟ้ามีคนอยู่หรือไม่ ข้าดูไม่ออกเลยว่าหน้าตาเป็นอย่างไรเจ้าบอกให้ฟังหน่อย” จ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง หวาหวั่นซีก็ไม่สามารถมองทะลุแสงสีฟ้าได้ นางอยากรู้ว่าพี่กระจกในนั้นหน้าตาเป็นอย่างไร ดังนั้นจึงคิดจะถามจินเฟยเหยา ถึงอย่างไรพลังบำเพ็ญเพียรของจินเฟยเหยาก็สูงส่ง ต้องมองทะลุแสงสีฟ้าเห็นคนที่อยู่ด้านในแน่นอน แต่นางคิดไม่ถึง จินเฟยเหยากลับจุปากตอบอย่างไม่พอใจ “ดูอะไรกัน เห็นแค่เงาคนสูงนิ้วเดียว แสงสีฟ้าด้านนอกกระพริบมองเห็นไม่ชัด”
“ช่างเถอะ รอต่อสู้เสร็จค่อยว่ากัน เพียงแต่เจ้าหิ้วศีรษะของข้าแบบนี้จะดึงดูดความโกรธแค้นของเผ่ามนุษย์คนอื่นๆ หรือไม่” หวาหวั่นซีถาม
จินเฟยเหยากำลังเงยหน้ามองอย่างตั้งใจ ได้ยินคำพูดของนางจึงตอบว่า “ดึงดูดก็ดึงดูดสิ พวกเขาบาดเจ็บจนกลายเป็นแบบนี้ คนที่แม้แต่ยืนก็ยืนไม่ได้ยังคิดจะทำอะไรข้าอีก บาดเจ็บจนกลายเป็นแบบนั้นแล้วยังไม่รีบหลบหนีไป เฝ้าอยู่ที่นี่รอพี่กระจกเลี้ยงข้าวหรือ”
“เจ้าก็ดูอยู่ที่นี่นะ”
