ว่าพี่กระจกที่สูงแค่นิ้วมือเดียวอย่างเห็นได้ชัด ทุกคนเห็นภาพทะเลบนตัวพัดกลายเป็นคลื่นทะเลของจริงสาดซัดอยู่ในตัวพัดระลอกแล้วระลอกเล่า
เห็นพัดโบกเบาๆ สายลมคลั่งที่แฝงไว้ด้วยน้ำทะเลกรรโชกออกมาจากตัวพัด ปราณพิษสีเขียวจางๆ ก็ถูกเป่าหายไปอย่างไร้ร่องรอย น้ำทะเลที่ลอยขึ้นมาพร้อมสายลมคลั่งจู่โจมใบไม้ดังแปะๆ สถานที่ซึ่งหยดน้ำผ่าน ใบไม้วิญญาณจริงก็ปรากฏรูน้อยใหญ่ ยิ่งมีกิ่งไม้เล็กๆ จำนวนมากถูกคลื่นทะเลโจมตีหัก นี่คือกองกิ่งไม้ที่โจมตีเขา ในไม่ช้าก็เหลือเพียงลำต้นหยาบใหญ่
แค่โบกเบาๆ ครั้งเดียว ต้นไม้วิญญาณจริงก็ถูกทำลายลำต้นหลัก เจ้าแม่ต้นไม้ราวกับสูญเสียแขนไปข้างหนึ่ง นางถดถอยร่างหลายก้าวแล้วขมวดคิ้วมองแสงสีฟ้ากลางอากาศอย่างไม่อยากจะเชื่อ ไม่พบกันหลายพันปี พลังบำเพ็ญเพียรของเขาสูงส่งถึงเพียงนี้แล้ว หรือคนในโลกระดับสวรรค์ทุกคนล้วนร้ายกาจเช่นนี้!
เจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงไม่เคยไปจากโลกเทพกูซู่เลย ไม่ใช่นางไม่อยากออกไปทว่าจากไปไม่ได้ นางคือการคงอยู่ที่ราวกับเทพในโลกระดับสวรรค์ บางครั้งถึงเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นผสานร่างจากโลกตู้เทียนลงมาโลกระดับเทพก็ยังเกรงอกเกรงใจต่อนางอย่างยิ่ง
เรื่องนี้ทำให้เจ้าแม่ต้นไม
