เพื่อโจมตีโลกเทพกูซู่ล้วนๆ จึงหาอาวุธชิ้นใหญ่ขนาดนี้
ขอเพียงคนผู้นี้ปรากฏตัว อาศัยความสามารถของเขา อย่างน้อยที่สุดก็ดึงดูดการโจมตีได้มากทีเดียว แบบนี้ตนเองจะได้พาคนหลบหนีไปและไม่ต้องเสี่ยงอันตรายมากนัก
“ไป” เผ่าปิศาจเดินไปข้างกายสยงเทียนคุนอีกครั้งและยื่นมือไปลากเขา จินเฟยเหยากำลังจะขัดขวาง พลันเห็นหัวคนกลิ้งลงมา
เอ๋? จินเฟยเหยาจ้องมองแน่วนิ่ง หวาหวั่นซีนี่นา! ถึงกับเหลือแต่หัว ส่วนอื่นๆ หายไปไหน แล้วชุดจูเชวี่ยอันล้ำค่าและแพงหูฉี่อีก สิ่งนั้นมีมูลค่ามหาศาลนะ ดังนั้นนางพลันตะโกนว่า “อย่าขยับ!”
“ทำไม? หรือเจ้าจะคัดค้าน!” เผ่าปิศาจหงุดหงิด ทำไมยายนี่ถึงฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องนะ จึงด่าทออย่างอารมณ์เสีย
จินเฟยเหยาแสร้งทำท่าทางน่าเกรงขามชี้ไปที่ท้องฟ้า “คนที่ชนเรือเหาะมาแล้ว”
ไหนบอกว่าถูกเรือพุ่งชนมาที่นี่ระหว่างทาง ตอนนี้ทำไมจึงบอกว่ารู้จักคนที่ชนเรือเหาะอีกเล่า ยายนี่มีปัญหา! พอเผ่าปิศาจได้ยินก็เริ่มสงสัยนางทันที ส่วนจินเฟยเหยาคิดจะลงมือช่วงชิงคน
ในเวลานี้เอง กลางท้องนภาพลันมีอานุภาพกดดันอันแข็งแกร่ง พลังวิญญาณอันดุระห่ำแผ่ลงมาจากท้องนภาทำให้คนที่อยู่ใต้อานุภาพกดดันร่างสั่นสะท้านแม้แต่ฟัน
