็ไม่รีบ” จินเฟยเหยายักไหล่หัวเราะหึๆ
หวาหวั่นซีกลอกตาใส่นาง อย่างที่ตนเองคิดไว้จริงๆ นางไม่มีแผนการอะไรเลย คิดอะไรได้ก็ทำ “เจ้าดีต่อคนผู้นี้ยิ่งนัก ถึงอย่างไรก็มีรังเก่าของตนเอง ติดตามเขากลับไปก็พอ มีสำนักเลี้ยงดู ต้องการสิ่งใดก็ได้สิ่งนั้น สุขสบายดีมิใช่หรือ”
“ไม่เอา ข้าพูดอะไรเขาก็เชื่อ เจ้าก็รู้ว่าปกติข้าไม่จริงจัง ถ้าจู่ๆ เกิดความคิดบ้าๆ เสนอเรื่องทำลายสำนักออกมาเมื่อใด เขากคงไม่คัดค้านละพยายามสนับสนุนให้ข้าไปทำอย่างเต็มกำลังเสียมากกว่า ใช้เวลาไม่กี่ปี สำนักจินคุนต้องล่มจมแน่ เจ้าสำนักที่สมองแจ่มใสอย่างเขาก็จะโง่งมกลายเป็นคนไม่มีความคิดของตนเอง เชื่อฟังสตรีโง่เง่าคนหนึ่งทุกเรื่อง” จินเฟยเหยาโบกมือ นางไม่ยอมไปหรอก
พี่สยงดีต่อนางมากจริงๆ อีกทั้งเชื่อฟังคำพูดนางอย่างยิ่งจนแทบจะตาบอด ทว่าเช่นนี้กลับทำให้เขาสูญเสียความสามารถในการตัดสินใจเอง จินเฟยเหยาไม่อยากทำร้ายเขา ขอเพียงตนเองอยู่ข้างกายเขา ในใจเขาจะเปลี่ยนเป็นเกียจคร้าน แบบนี้ไม่เป็นผลดีต่อเขา ถึงตัวเขาเอไม่รู้แต่จะทำแบบนี้ไม่ได้
เนื่องจากไม่ว่าจะมองอย่างไร จินเฟยเหยาก็รู้สึกว่าสยงเทียนคุนที่ควบคุมสำนักที่มีคนเรือนหมื่น มีศิษย์จำนวนน
