ั้นก็ได้ ข้าจะไม่ไป เจ้าไปเองเถอะ คนขี้งก สำนักจินคุนเจ้าก็เปลี่ยนเป็นสำนักสยงคุนเถอะ ข้าไม่คิดจะเอาเปรียบเจ้า ฮึ!”
ว่าแล้วนางก็ทำท่าจะเดินออกไป สยงเทียนคุนรีบขัดขวางนางไว้ “ทำไมเจ้าถึงไม่ฟังคำเกลี้ยกล่อม ทั้งยังคิดจะแยกสำนักกับข้าอีก ข้าให้เจ้าไปคงพอใจแล้วสินะ”
“ก็พอไหว เจ้าวางใจ ถ้าด้านในมีสิ่งของมาก ข้าจะแบ่งให้เจ้า” จินเฟยเหยานั่งลงอย่างพึงพอใจ ท่าทางกระหยิ่มยิ้มย่อง
สยงเทียนคุนถอนหายใจอย่างจนปัญญา “ใครอยากได้สิ่งของในนั้นกัน ตอนนี้ข้าไม่ขาดแคลนสักอย่าง ต้องการสิ่งใดข้าก็หามาให้เจ้าได้” เขาไม่ได้บอกว่าจะคืนศิลาวิญญาณให้จินเฟยเหยา เขาไม่ยินดีจะแบ่งแยกอย่างชัดเจน ไม่เช่นนั้นอาจจะกลายเป็นสหายธรรมดาจริงๆ
“ข้าต้องการไม้วิญญาณเหล็ก เจ้ามีหรือ?” จินเฟยเหยามองเขาแล้วเอ่ยยิ้มๆ
“…” สยงเทียนคุนมองนาง หมดหนทางแล้วจริงๆ ได้แต่เอ่ยว่า “ถ้าเจ้าจะไปให้ได้ แผนการของพวกเราต้องละเอียดรอบคอบ ข้าจะบอกแผนการของข้าให้เจ้าฟังถึงเวลาจะได้ไม่ผิดพลาด ไม่เช่นนั้นถ้าเกิดปัญหาพวกเราคิดจะหนีคงยาก”
“อืม” จินเฟยเหยาพยักหน้า มีท่าทางตั้งใจล้างหูน้อมรับฟัง
ที่แท้สยงเทียนคุนวางแผนจะขโมยป้ายหยกเปิดคลังสมบัติ จากนั้นใช้ศาสตร์
