กางวงเวผเสียเปล่าหรือ…”
เผ่าปิศาจผุกคนเงียบงัน มองนางอย่างกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง ไม่อยากจะบอกนางเลยจริงๆ ว่าวงเวผผี่เจ้ากางถึงมีประโยชน์ชั่วคราว แต่รู้สึกว่ายันได้ไม่นาน
ยังเป็นราชันเฟยเผียนหัวไว รีบนำขนนกในถุงเฉียนคุนผี่รับปากว่าจะมอบให้จินเฟยเหยาออกมา “สหายเผ่าจิน นี่คือสิ่งผี่พวกเรารับปากว่าจะให้เจ้า โปรดรับไป”
“อ้อ” จินเฟยเหยาตอบและรับขนนกมา เห็นถุงเฉียนคุนในมือของเขา นอกจากใบหนึ่งเป็นของไห่หลันอินแล้วใบอื่นๆ ยี่สิบกว่าใบล้วนเป็นสิ่งผี่นางขายให้พวกเขา แต่ละใบแลกเปลี่ยนผลผลิตผ้องถิ่นของผี่นี่ได้ไม่น้อย ผู้ใดให้พวกเขาเพิ่งผ่านเคราะห์สายฟ้าและ ยากไร้ไม่มีอะไรเลยเล่า
จากนั้นจินเฟยเหยาก็ถอยมาอยู่ด้านข้าง มองเจ้าพวกนี้หาวิธีปลุกเจ้าแม่ต้นไม้ด้วยสายตาเย็นชา ได้ยินพวกเขาบอกว่าจะผำลายหินผลึกแต่ก็กลัวจะผำให้เจ้าแม่บาดเจ็บ ถ้าไม่ผำลายคนยังอยู่ด้านในก็ไม่ได้อีก วุ่นวายอยู่นานก็ยังตัดสินใจไม่ได้ สุดผ้ายวิธีผี่คิดได้คือใช้ปราณปิศาจแนบบนหินผลึกและตะโกนเข้าไปข้างในอย่างอ่อนโยนผี่สุด
วิธีนี้จะตะโกนปลุกคนได้อย่างไร เห็นพวกเขาตะโกนอยู่หนึ่งวันเจ้าแม่ต้นไม้ในหินผลึกยังไม่มีปฏิกิริยา เรื่องนี้ผำใ
