่ได้รู้สึกขัดเขินเลย ในที่สุดพี่กระจกที่จัดการได้ยากค คนนี้จะจากไป ไม่มีเรื่องใดน่ายินดีกว่านี้แล้ว
พี่กระจกส่งเสียงขึ้นจมูก “คลายวงเวทแล้วค่อยให้เจ้า จะรีบร้อนทำไม”
“หึๆๆ ข้าแค่กลัวท่านลืม” จินเฟยเหยาหัวเราะหึๆ จากนั้นก็หันหน้ามามองใต้เท้าหลง ถ้าคนผู้นี้คลายวงเวทเสร็จก็จากไป นั่นคือเรื่องมงคลคู่มาเยือนประตูบ้านแล้ว
ทว่าใต้เท้าหลงเพียงมองนางอย่างเฉยชาแวบหนึ่งแล้วพูดเรื่องสำคัญแบบสบายๆ “อย่ามองข้า เจ้าต้องไปโลกระดับเทพกับข้า”
“เพราะเหตุใด!” รอยยิ้มของจินเฟยเหยาผนึกค้างบนใบหน้า เข้าใจผิดไปหรือไม่ ท่านยุ่งมากมิใช่หรือ? มิใช่หรือ!
“ถึงอย่างไรเจ้าก็ต้องขึ้นไป หรือมีความเห็นอื่น?” ใต้เท้าหลงถามอย่างเย็นชา ในประโยคกำลังถามความเห็นของนาง แต่ท่าทีกลับไม่ได้หมายความเช่นนี้
จินเฟยเหยาเบ้ปาก ในใจไม่พอใจอย่างยิ่ง กัดฟันตอบเสียงอู้อี้ “ไม่มีความเห็น ถึงอย่างไรท่านก็ต้องมีอาหารและที่พักให้ด้วย”
“พวกเจ้าสองคนจริงจังหน่อยได้หรือไม่ มาดูทางนี้ ข้าจะคลายวงเวทแล้ว ความเคลื่อนไหวใหญ่โตมาก พวกเจ้ายังไม่เคยเห็น” พี่กระจกพบว่าตนเองถูกเมินเฉยจึงร่ำร้องอย่างไม่พอใจ
ใต้เท้าหลงและจินเฟยเหยามองดูเขา ในใจขบคิดไม่เข้าใจ
