กออกแล้วว่าเจ้าเป็นใคร อีกทั้งยังถือว่าเจ้าเป็นคนทรยศของเผ่าปิศาจไปแล้วแน่ๆ” จินเฟยเหยากุมขมับ ไม ม่รู้จะทำอย่างไรกับพวกเขาจริงๆ
“จะเป็นคนทรยศได้อย่างไร ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลย” ความผิดใหญ่หลวงขนาดนี้อี้ถู่จะรับไหวได้อย่างไร จะถูกเผ่าปิศาจทำลายจนราบนะ
ครั้งนี้ไม่รอให้จินเฟยเหยาเอ่ยปาก หวาหวั่นซีที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เริ่มนับ “เจ้าช่วยให้เผ่ามนุษย์หลบหนี ขายแร่ให้เผ่ามนุษย์และเผ่ามารทำของวิเศษมาสังหารเผ่าปิศาจ อีกทั้งยั งขายให้เผ่าปิศาจในราคาเดียวกันโดยไม่ลดราคาสักนิด ในมือของเจ้ามีผู้บำเพ็ญเซียนเกือบหนึ่งแสนคน แต่ไม่เคยช่วยเผ่าปิศาจสังหารศัตรูเลยสักคน ใช้ชีวิตอย่างเอ้อระเหยแบบนี้ เจ้าว ว่าเป็นคนทรยศหรือไม่”
ครั้งนี้ราชันอี้ถู่ร้อนใจแล้ว ทำไมจึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้? เขารีบเอ่ยอย่างร้อนรน “ทำอย่างไรดี ทุกคนต้องเก็บสัมภาระหนีไปหรือไม่ ไม่เช่นนั้นราชันเหวินต้องพาคนมาแน่”
“ไม่ต้องร้อนใจขนาดนั้น คนที่เป็นหัวหน้าเผ่าปิศาจน่าจะไม่ใช่ราชันเหวินสินะ?” จินเฟยเหยาตะโกนเรียกให้เขาหยุดและเริ่มสอบถาม
เรื่องนี้หวาหวั่นซีรู้กระจ่าง ดังนั้นจึงเอ่ยว่า “ไม่ใช่ กองทัพเผ่าปิศาจในโลกวิญญาณจ้งถู่หลักๆ แล้วสร้างขึ้นจ
