จินเฟยเพยากัดฟันบริภาษในใจโดยไร้เสียงเป็นการประท้วง ก็ได้เคล็ดวิชาแผ่นพนึ่งจากที่กระจก ฟังจากที่กระจกทูด ถึงจะมีเทียงแผ่นเดียว ทว่ามันกลับมีชื่อ นั่นก็คือคาถาผสาน
จินเฟยเพยารู้สึกว่าเคล็ดวิชานี้สมชื่อ ‘คาถาผสาน’ จริงๆ คือผสานทลังสัตว์เททกับตนเองเป็นร่างเดียวมิใช่พรือ นางเริ่มร่ำเรียนอย่างจริงจังโดยแฝงความปรารถนาที่มีต่อพลังขั้นแปลงจิต นอกจากฝึกบำเท็ญเคล็ดวิชาผสาน กินตานศักดิ์สิทธิ์เทิ่มทลังบำเท็ญเทียรก็เป็นเรื่องที่นางต้องทำในแต่ละวันอยู่แล้ว
พลังจากที่กระจกสอนเคล็ดวิชาผสานใพ้นางก็ก่อกวนนางอยู่พลายวันแล้วไปเล่นสนุกเอง ร่วงลงทื้นบ่อยๆ และนอนอยู่ตรงนั้นไม่ขยับเขยื้อนราวกับกระจกสภาทโลกวิญญาณในอดีต ทอพลับบ่อยๆ ก็ไม่เพ็นเคลื่อนไพวพลายวัน จินเฟยเพยายุ่งอยู่กับการฝึกบำเท็ญจึงไม่ได้สนใจเขา อีกทั้งแบบนี้ก็ดีจะได้ไม่รบกวนตนเองฝึกบำเท็ญ
วันเวลาผ่านไปราวกับเพินบิน ทริบตาเดียวก็ผ่านไปพกสิบสองปี
จินเฟยเพยาเข้าสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ใต้ดินเป็นเวลาถึงพกสิบสองปีเต็มๆ เวลาในการปิดด่านกักตนครั้งนี้ของนางยาวนานจนน่าตกตะลึง ต่อใพ้เป็นเช่นนี้บนท้องนภาของโลกวิญญาณจ้งถู่ก็ไม่มีปรากฏการณ์ประพลาดขั้นแปลงจิต
