ไม่เข้าใจเลยจริงๆ
เพิ่งเดินไปสองก้าว จินเฟยเหยาพลันนึกเรื่องหนึ่งได้ จึงหยุดลงและเอ่ยถามอย่างสงสัย “พี่กระจก ข้ามีเรื่องหนึ่งขบคิดไม่เข้าใจ”
“เรื่องอะไร? ทำไมเจ้าจึงมีปัญหามากมายขนาดนี้ ถามเรื่องแล้วเรื่องเล่าไม่ขาดสาย” พี่กระจกส่ายร่างพลางเอ่ยอย่างไม่พอใจ
“นี่เป็นคำถามสุดท้ายแล้ว ถ้าไม่รู้ข้าจะไม่สบายใจ” จินเฟยเหยาได้ยินน้ำเสียงไม่พอใจของเขาก็เอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“เฮ้อ…ผู้หญิงนี่ยุ่งยากจริง” พี่กระจกก็ถอนหายใจเอ่ยอย่างจนปัญญา
จินเฟยเหยาถือว่าไม่ได้ยิน เอ่ยถามอย่างจริงจังว่า “พี่กระจก เพราะเหตุใดตอนข้าเห็นกระจกสภาพโลกวิญญาณจึงอยากจะซื้อมันขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ได้ ทั้งยังปรารถนาอย่างแรงกล้า มีควา ามรู้สึกว่าถ้าไม่ซื้อแล้วพามันท่องไปโลกวิญญาณแต่ละใบก็จะตายตาไม่หลับ?”
นี่เป็นจุดที่นางสงสัยมากที่สุด เพราะหลังจากซื้อมาได้ไม่นาน ความคิดจะอยากเที่ยวเล่นไปทั่วของนางก็เบาบางลงมาก แม้แต่บันทึกแผนที่ก็ใช้เพียงครั้งเดียวตอนได้มาไว้ในมือที่โ โลกวิญญาณหนานเฟิง เนื่องจากใช้เวลานานและเสียค่าใช้จ่ายมากเกินไป หลังจากนั้นนางก็ไม่เคยใช้อีกเลย
“ที่แท้เรื่องนี้เอง ง่ายดายยิ่ง เนื่องจากข้าลงเวทเสน่ห์วัตถุไว้ในกระจกสภาพโลก
